In het Tweede Kamer debat over het initiatief wetsontwerp van Koser Kaya – Blok worden gepensioneerden geschoffeerd door een amendement van Patricia Linhard (PvdA) en Pieter Omtzigt (CDA). Kees de Lange schrijft een cynisch weblog onder de titel ‘Kabouter PLOP in Pensioenland’.
Recommend on Facebook Tip on Hyves Share on Linkedin Tweet about it Tell a friend
Kees de LangeAls u kleinkinderen heeft, zal Kabouter Plop geen onbekende zijn. Hij is de eigenaar van de Melkherberg, een plaats waar kabouters graag bijeenkomen om een glaasje Plopmelk met een Plopkoek te eten. Plopmelk en Plopkoeken maken kan Plop als de beste. Plop draagt een rode muts met een hartje en roept heel vaak “Plopperdeplopperdeplop!”. Dat deze kleine ondernemer ooit nog eens een rol zou spelen in Pensioenland, had niemand kunnen vermoeden. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?
Van de week stond in de Tweede Kamer dan eindelijk het debat over het initiatief wetsontwerp van Fatma Koser Kaya en Stef Blok op de rol. Dat wetsontwerp beoogt de gepensioneerden eindelijk een evenredige rol te geven in pensioenfondsbesturen, een rol die ze ongeveer veertig jaar hebben moeten ontberen. De hoogste tijd, zou je dus zeggen. Maar het liep heel anders. En dat kwam niet helemaal uit onverwachte hoek.
Zoals u weet zijn de bedrijfstakpensioenfondsen gekaapt door werkgevers die geen risico lopen en zich toch met uw pensioen bemoeien, en vakbonden die nauwelijks voor werkenden representatief zijn en zeker niet voor gepensioneerden. Deze zelfbenoemde bestuurders zullen nooit vrijwillig de macht uit handen geven, zo leert een lange geschiedenis. Nu zou het bestuursmodel van de bedrijfstakpensioenfondsen al lang zijn bijgezet in de archieven van de politieke geschiedenis, als er geen partijen als CDA en PvdA in de Tweede Kamer zaten die tot elke prijs de vakbondsbelangen in het oog houden en beschermen. Tot in het belachelijke toe.
Vooral de vakbonden hebben zich met hand en tand verzet tegen het Koser Kaya – Blok initiatief. En niet tevergeefs. Hun spreekbuizen in de Tweede Kamer, Patricia Linhard van de PvdA en Pieter Omtzigt van het CDA, kwamen op de valreep met een amendement. Nu geldt natuurlijk ere wie ere toekomt, dus laten we de initialen van beide initiatiefnemers hun welverdiende plaats in de geschiedenis geven door te spreken van het PLOP amendement. En gezien de wijze waarop in dit amendement de gerechtvaardigde belangen van gepensioneerden tot dwergachtige proporties gereduceerd worden, van het Kabouter PLOP amendement. Dat de CU als spreekwoordelijke bijwagen ook een piepje aan dit valse koor mocht bijdragen, zullen we uit piëteit niet benadrukken.
Wat houdt dit amendement in? Wel, om de gerechtvaardigde belangen van gepensioneerden een plaats te geven, wordt voorgesteld de gepensioneerden maximaal één plaats toe te kennen in de besturen van de bedrijfstakpensioenfondsen. En inderdaad, op die manier stel je zeker dat de vakbondsbelangen minimaal geschaad worden en dat de mogelijke invloed van gepensioneerden op de voorhand tot kabouterachtige proporties wordt beperkt. In de hoop uiteraard dat gepensioneerden opnieuw veertig jaar hun mond zullen houden. Minister Donner speelde het spel bekwaam mee door naarmate het debat vorderde er steeds meer steun voor uit te spreken. Hoe komt het toch dat bij het voorspellen van het gedrag van deze partijen en hun vertegenwoordigers de grootste cynici het altijd bij het rechte eind hebben?
Hoe nu verder? Nu er zich een meerderheid voor het Kabouter PLOP amendement in de Kamer lijkt af te tekenen, hoop ik oprecht dat Koser Kaya en Blok hun initiatiefwetsontwerp zullen terugtrekken. Om een uitstekend initiatief dat zonder perfect te zijn toch een eerste stap in de juiste richting was te laten kapen door de BV van Kabouter PLOP met stille vennoten die schaamteloos aan de touwtjes trekken, dient geen enkel redelijk belang. Met een miserabele schaamlap moet je op geen enkele wijze geassocieerd willen worden. En de gepensioneerden? Laten zij vooral de plaatsten die hun door Kabouter PLOP gegund worden in de fondsbesturen niet gaan bezetten. Als blijvend signaal van walging tegen een politiek systeem dat grote groepen mensen die een leven lang voor hun pensioen gespaard hebben slechts een symbolische zeggenschap gunt. Verdere conclusies? Sinds vandaag staan Plopmelk en Plopkoek niet langer op mijn menu. Vooral ook op 9 juni 2010 zal ik me daar strikt aan houden.
Recommend on Facebook Tip on Hyves Share on Linkedin Tweet about it Tell a friend Kees de LangeBlues is een muziekstijl die ongeveer tussen 1860 en 1900 is ontstaan en zijn oorsprong vindt in de muziek die slaven (uit Afrika afkomstige negers) in het Zuiden van de Verenigde Staten – onder andere in de Mississippi-delta, tussen Memphis en New Orleans) – maakten. Muziek maken met elkaar of alleen, met of zonder instrumenten, was voor hen vaak de enige manier om hun lijden uit te drukken en te verzachten. De aanduiding ‘blue’ voor rouw is afkomstig uit de zeilscheepvaart. Omdat deze muziek een melancholische toon en inhoud had, werd ze ‘blues’ genoemd. Als een schip tijdens de reis zijn kapitein of een andere officier verloor, voerde het voor de rest van de reis een blauwe vlag en werd een blauwe band rond het hele schip geschilderd alvorens de thuishaven binnen te lopen. Waarom doen deze zinnen uit onze onvolprezen Wikipedia me onontkoombaar aan het ABP denken? Ik ga u vertellen waarom.
Slavernij is zo oud als de mensheid. Er is altijd wel een maatschappelijke elite die een groot economisch belang heeft gehad bij de totale fysieke en economische afhankelijkheid van velen. Nog steeds is slavernij wereldwijd een ernstig probleem, hoewel we dat in de westerse wereld maar liever niet onder ogen zien. Wij kennen immers geen slavernij meer? In 1863 werd in de Verenigde Staten officieel de slavernij afgeschaft. De slavenhouders in het zuiden betoogden generaties lang dat slavernij vooral goed was voor de slaven zelf en verandering van het systeem economisch noodlottig voor de hele samenleving zou zijn. Door hun grote politieke invloed werd deze redenering natuurlijk ook door de toenmalige overheid ondersteund. Pas toen morele en emancipatoire overwegingen een rol gingen spelen, begon er een kentering te komen in de eeuwenlang vastgeroeste standpunten. Maar in de Verenigde Staten was er wel een bloedige burgeroorlog voor nodig. In 1863 schafte ook Nederland, een natie die bij uitstek eeuwenlang geprofiteerd heeft van de slavenhandel, uiteindelijk schoorvoetend de slavernij af.
In ons land bestaat fysieke afhankelijkheid nauwelijks meer, maar hoe is het gesteld met economische afhankelijkheid? Hebben minderheden zeggenschap over hun eigen economisch lot, over de besteding van hun eigen inkomen, over hun eigen uitgestelde loon? Het antwoord is helaas een onbetwistbaar nee. Met name op pensioengebied leven we nog in de economische Middeleeuwen, met een zelfbenoemde elite van werkgevers en vakbonden die volledig de dienst uitmaken als het gaat om het uitgestelde loon van gepensioneerden. U ziet de parallellen met de eerste alinea’s. In de visie van de pensioenelite dienen de gepensioneerden om te beginnen te beseffen dat hun onmondigheid het beste is wat ze ooit is overkomen. Ook zou vergroting van hun invloed de bijl aan de wortels van ons unieke pensioenstelsel zetten. Tenslotte is er (nog) een meerderheid in de Tweede Kamer die deze drogredenen voor zoete koek slikt en de emancipatie van gepensioneerden al veertig jaar frustreert.
En de gepensioneerden zelf? Als verplichte deelnemers in de bedrijfstakpensioenfondsen waartoe de grote meerderheid behoort, kunnen zij slechts kennis nemen van het ondeskundige beleggingsbeleid, van een inadequate bestuurssamenstelling, van een arrogante bestuurscultuur, van een medezeggenschap die niet meer dan een parodie op dit begrip is, van een ons-kent-ons cultuur zonder weerga. De gepensioneerden horen en zien Xander den Uyl van het ABP (of liever de spreekbuis van de FNV) die het niet begrepen heeft en het nooit zal begrijpen, ergeren zich blue aan schnabbelaars als Borghouts en Nijpels die ondanks bewezen incompetentie hun zakken vullen op kosten van het fonds. En wat doen de gepensioneerden? Hun rest weinig anders dan het sublimeren van hun frustraties op een wijze die door vele eeuwen van slavernij beproefd is. Zij zingen de ABP blues.
Recommend on Facebook Tip on Hyves Share on Linkedin Tweet about it Tell a friendDe vakorganisatie FNV wil de pensioenpremies niet verder verhogen om de werkgevers tegemoet te komen. Dit is de opmaat naar een enorme verslechtering van ons pensioenstelsel. Gevreesd moet worden dat werkenden met veel lagere pensioentoezeggingen genoegen zullen moeten nemen, en dat gepensioneerden met een toenemend verlies van koopkracht moeten rekenen omdat de indexatie jarenlang niet of onvolledig zal worden uitgekeerd. Hier wreekt zich het feit dat de pensioenfondsen gekaapt zijn door de deelbelangen van vakbonden en werkgevers.
Minister Donner begint in te zien dat de ontwikkelingen rond de pensioenen dramatisch zijn. Hij beseft nu dat de overspannen verwachtingen van de pensioenfondsbesturen over beleggingsrendementen niet realistisch zijn, dat premieverhoging niet uit te sluiten valt, dat de fondsen verplicht moeten worden hogere buffers aan te houden, en dat voortaan maar over reële pensioenen gesproken moet worden omdat nominale pensioenen een bedenksel zijn dat gepensioneerden alleen maar schijnzekerheid biedt. Ook eist de minister van de fondsen veel meer duidelijkheid in de richting van de verplichte deelnemers. Het werd een keer tijd allemaal. Tegelijk is de minister uitermate schimmig over de noodzaak gepensioneerden en jongeren die alle risico’s lopen eindelijk zeggenschap over hun eigen uitgestelde loon te geven. Lees de brief van 7 april 2010 van Donner aan de Tweede Kamer.
Tenslotte schrijft Kees de Lange zijn ergernis van zich af in een weblog getiteld ‘ABP Blues‘.
Recommend on Facebook Tip on Hyves Share on Linkedin Tweet about it Tell a friend Kees de LangeIk ben gekke Henkie niet! Een uitdrukking die iedereen kent, maar wat is de geschiedenis ervan? Dat blijkt lastig te achterhalen. Wel staat vast dat Jan Marijnissen (SP) zich in mei 2005 hardop afvroeg of Nederland de gekke Henkie van Europa was, omdat wij in vergelijking met andere landen veel te veel aan Europa betalen. Een stelling overigens die nog niets aan actualiteit heeft ingeboet. De uitdrukking is populair gebleven en komt bij allerlei gelegenheden terug. Zo ook vandaag hier.
In Nederland gebeuren allerhande vreemde dingen waar de burgers een uitgesproken mening over hebben, maar waar ze zich tegelijkertijd vreselijk machteloos over voelen. Vanzelfsprekend leidt dit tot grote frustratie, en uiteindelijk tot onvoorspelbaar kiezersgedrag. Niettemin blijft de politiek zich erover verbazen, zonder de hand in eigen boezem te steken. Wat weer leidt tot een verdere verslechtering van de situatie. Wilt u voorbeelden? Daar gaan we.
Iedereen herinnert zich het Icesave debâcle. Een IJslandse bank voerde een wanbeleid waarvan iedereen kon begrijpen dat zoiets geen stand kon houden. Mensen die zich bankier noemden maar natuurlijk ordinaire zakkenvullers waren, lieten vervolgens de 300 000 inwoners van IJsland met de zwarte Piet zitten. Die kregen een miljardenrekening gepresenteerd zonder zich ooit bewust te zijn geweest voor de financiële risico’s van de lokale maffia te moeten opdraaien. Uiteindelijk sprak de gemiddelde IJslander zich in een referendum onomwonden uit geen boodschap te hebben aan het falen van een zelfbenoemde elite. We zijn gekke Henkie niet!
Terug naar Nederland. Te weinig mensen beseffen dat we hier in feite een groot IJsland zijn. Ja, we hebben veel meer dan 300 000 inwoners, dat zijn er wel 16 miljoen. Maar onze bankensector is zeer veel groter dan die in IJsland en eveneens een molensteen om de nek van de Nederlandse belastingbetaler. Het vorige CDA/PvdA kabinet heeft op kosten van diezelfde belastingbetaler vele miljarden in het bankwezen (ING, ABN-AMRO) gestoken zonder spijkerharde garanties te bedingen over terugbetaling en sanering van de betrokken organisaties. Dus zonder de onderliggende redenen van de financiële ellende onder ogen te willen zien. En wat is het gevolg? Terugbetaling wordt steeds dubieuzer, en aan het wangedrag van de bestuurders in de financiële sector is nog steeds geen paal en perk gesteld. ‘Business as usual’, voor onze zakkenvullers in krijtstreep. Want leuker kunnen we het niet maken: je bonussen komen als vanouds binnen en Jan met de Pet draait op voor de risico’s. Enorme bezuinigingsvoorstellen dreigen nu de samenleving te ontwrichten, terwijl de verantwoordelijken buiten schot blijven. Hoe lang zijn we nog bereid gekke Henkie te blijven?
En dan de politiek. Partijen als CDA en PvdA hebben voortdurend de mond vol over hun zware verantwoordelijkheden en hun zorg voor de bevolking. Maar als het puntje bij het paaltje komt, wordt het kabinet in crisistijd opgeblazen omdat een aantal egootjes het eigen gelijk veel belangrijker vindt dan een normale taakopvatting. Met een premier die geen idee heeft wat leiding geven betekent, en een vice-premier die voortdurend dubbel spel speelt, loopt het je als burger zo langzamerhand wel over de schoenen. Helaas moet geconstateerd worden dat deze partijen niets anders zijn dan baantjesmachines voor hun eigen beperkte clubjes van niet al te competente leden. De dans om de commissariaten en burgemeesterschappen kan weer beginnen, een dans waarbij de echte deskundigen slechts als muurbloempjes mogen fungeren en het partijkader met de hoofdprijzen gaat strijken. Een curieuze vorm van ‘eigen volk eerst’. Partijpolitiek van de ergste soort, gefaciliteerd door het feit dat politici kunnen rekenen op riante wachtgelden van zes jaar. Leg dat eens uit aan het toenemende leger werklozen in Nederland. Een PvdA die alles al ruim voor de kabinetscrisis bekokstoofd had, met een dubieuze Bos/Cohen/Asscher alliantie en een pr machine die het volk moest overtuigen van de kindvriendelijkheid van de vice-premier. Met als resultaat een PvdA lijsttrekker die het Amsterdamse bestuurlijke falen nu naar het hele land mag exporteren, en ongetwijfeld een positief effect zal hebben op de import van thee. Hoe lang laten we ons als kiezers nog als gekke Henkie behandelen?
Internationaal blijft het ook lachen, of huilen zo u wilt. Dat allerlei landen in Europa met economieën die zich kenmerkten door dubieuze cijfers en zelfs regelrechte zwendel toch tot de Eurozone konden toetreden, daar is door verstandige mensen indertijd uitgebreid tegen gewaarschuwd. Tevergeefs natuurlijk, want politici zijn zelden bezig met de belangen van de eigen samenleving, maar des te meer met de eigen machtspositie. Dat die aanpak mis zou gaan, kon een kind zien aankomen. Griekenland is het eerste en bepaald niet het laatste voorbeeld. Een land dat systematisch jarenlang de statistieken vervalst heeft, dat na heel veel weerstand eindelijk voorstelt aan het werk te gaan door de pensioenleeftijd van 58 naar 62 te verhogen. Een dergelijk land moet nu ondermeer door de Nederlandse belastingbetaler gesteund worden. Om dat te bekostigen moet wel eerst de Nederlandse pensioenleeftijd naar 67 gebracht. Hoe lang laten we ons nog als gekke Henkie behandelen?
En natuurlijk de pensioenen. Een pensioensysteem dat gekaapt is door werkgevers en vakbonden, dat naar iedere redelijke maatstaf slecht functioneert, maar zelf blijft roepen hoe goed het allemaal gaat. Met een pr machine die op kosten van de gedwongen deelnemers in de fondsen probeert diezelfde deelnemers een rad voor ogen te draaien. Ach, de achtergronden zijn zonneklaar. Werkgevers die de zegeningen van de vrije markt met de mond belijden, maar bij tegenwind de rekening bij de belastingbetaler leggen. Vakbonden die representatief zijn, ja, voor wie eigenlijk nog? Doordat ze nog maar een gering deel van de werkende bevolking van Nederland vertegenwoordigen, doordat ze al tientallen jaren lang de tekenen des tijds niet wilden verstaan, hebben zij hun knellende greep op de samenleving gelukkig grotendeels verloren. Alleen in de bedrijfstakpensioenfondsen, via besturen en deelnemersraden, hebben de bonden nog het hoogste woord. In dat laatste bastion houden zij nog krampachtig vast aan de macht. Met desastreuze gevolgen voor de deelnemers in de fondsen, jongeren en gepensioneerden. Een bestuurlijk Jurassic Park, belabberde beleggingsresultaten, een rampzalig indexatiebeleid, de transparantie van een moddersloot, een structuur uit de oude doos waarin niemand meer vertrouwen in heeft. Een structuur ook waar met spoed de bezem door moet. Hoe lang laten de deelnemers in de pensioenfondsen zich nog als gekke Henkie behandelen?
Recommend on Facebook Tip on Hyves Share on Linkedin Tweet about it Tell a friendPensioenfondsen laten u graag geloven dat het allemaal uit-ste-kend gaat en binnenkort uw volledig geïndexeerde pensioen weer op uw rekening zal worden bijgeschreven. Deze door de Vereniging Bedrijfstakpensioenfondsen onder leiding van directeur Gerard Riemen georkestreerde misleiding, en nog wel op uw kosten, wordt met de dag ongeloofwaardiger.
Weblogs zijn een goed middel om actuele ontwikkelingen onder de loep te nemen en op de voet te volgen. Op het gebied van financiën en pensioen is er aan materiaal tegenwoordig geen gebrek. Kees de Lange schrijft erover in zijn nieuwe weblog ‘Gekke Henkie’.
Recommend on Facebook Tip on Hyves Share on Linkedin Tweet about it Tell a friend
