Archief van oktober 2010

Wederom slecht pensioennieuws

zaterdag 16 oktober 2010

Nieuws op pensioengebied is tegenwoordig uitsluitend slecht nieuws. En nieuws op pensioengebied waar FNV-bons Peter Gortzak bij betrokken is, is meestal nog slechter dan de doorsnee ellende. Zo ook nu. Want vakbonden en werkgevers schijnen het eens te zijn geworden om onder meer de verworven pensioenrechten van gepensioneerden ter discussie te stellen. Een verlaging van pensioenen dus, in gewone-mensen-taal. In zijn weblog gaat Kees de Lange nog eens kritisch op de zaak in, onder de titel ‘Nou nee, niet helemaal…’.

Nou nee, niet helemaal…

zaterdag 16 oktober 2010

Kees de Lange Kees de Lange

De pensioenwereld staat in brand en de sociale partners voeren hun achterkamertjesberaad over de verdere afbraak van ons eens zo fiere pensioenstelsel in Nederland. En als er af en toe iets naar buiten komt, houdt elke deelnemer in de pensioenfondsen zijn hart vast. Zoals nu weer, bij de laatste oprispingen om nu ook de verworven rechten van gepensioneerden aan te willen tasten. Zinnig idee toch? Nou nee, niet helemaal… Tijd voor een overzicht.

Peter Gortzak (FNV) treedt steeds meer op als de almachtige en onweersproken CEO van de bedrijfstakpensioenfondsen. We gebruiken de Engelse term CEO maar, want u weet dat mensen als hij Nederland een enorme dienst bewijzen door hier te blijven en niet tegen een tien maal hoger salaris naar de Londense City te verkassen. We zijn dus dankbaar, toch? Nou nee, niet helemaal….

Mooie zaak toch, dat de vakbonden als vertegenwoordigers van de deelnemers zo veel te zeggen hebben? Nou nee, niet helemaal… De FNV kan, samen met alle kleinere vakbonden, slechts spreken voor 18 % van de werkenden. En ondanks hun voortdurende beweringen van het tegendeel, vertegenwoordigen ze gepensioneerden nauwelijks. Ze spreken dus vooral voor zichzelf en hun eigen belangen.

We gaan eerst maar eens via Google op zoek naar de afkorting FNV. OK,…Financieel Niet Verstandig,…. Merkwaardige naam natuurlijk, maar dat is Google zelf ook. Laten we niet op de naam, maar op de prestaties afgaan. En die zijn natuurlijk uitstekend? Nou nee, niet helemaal…. De FNV bezat tot voor kort het slechtste pensioenfonds van Nederland dat alleen van een failliet gered kon worden door ongevraagd 30 miljoen van de ledencontributies aan te wenden om de grootste gaten te dichten. Alleen op die manier kon de zaak ondergebracht worden bij één van de werkmaatschappijen van de FNV, Zorg en Welzijn geheten.

Zorg en Welzijn, dat klinkt perfect. Het moet daar wel goed zitten toch? Nou nee, niet helemaal…. Ondanks het feit dat de spullenbaas daar als beloning voor zijn superieure beleid met 397000 euro per jaar naar huis gaat, staan de zaken voor de deelnemers er heel wat minder rooskleurig voor. Kortingen op de pensioenen van 10 à 15 % worden niet uitgesloten.

Maar met die andere werkmaatschappijen, zoals ABP, PMT, PME is het dan toch zeker veel beter gesteld? Nou nee, niet helemaal… Ondanks financiële genieën zoals Brinkman, Borghouts, Nijpels, die zich, met riante vergoedingen betaald door de deelnemers, over de situatie gebogen hebben, staan ook daar de zaken op springen.

Maar de nieuwe plannen van Gortzak gaan toch oplossingen brengen? Nou nee, niet helemaal… Ze betekenen namelijk het einde van ons pensioenstelsel door van de verplichte deelnemers aandeelhouders tegen wil en dank te maken. Uiteraard zonder iemand iets te vragen.

Maar aandeelhouders, dat is toch prachtig? Dat betekent toch een triomf van onze neoliberale samenleving? Dan doen gepensioneerden na jaren buitenspel te zijn gezet toch eindelijk weer echt mee? Nou nee, niet helemaal…. Want je pensioen hangt voortaan af van dagkoersen, en van een beleggingsbeleid waar je niets over te zeggen hebt, maar dat wel gokt met je uitgestelde loon waar je een leven lang voor hebt gespaard.

Maar daar wordt toch op toegezien? Die clubs hebben toch allemaal een deelnemersraad die toeziet op de belangen van de deelnemers? Nou nee, niet helemaal… Zo’n deelnemersraad bestaat uit vakbondsleden die door de vakbonden worden aangesteld met het duidelijke consigne niet te lastig te zijn. Want vervangers zijn snel gevonden. Ooit een standpunt van een deelnemersraad over uw pensioen gehoord? Ooit zo’n vertegenwoordiger van u allemaal in de media zien optreden?

Maar gelukkig is er een verantwoordingsorgaan, toch? Nou nee, niet helemaal… Want in de verantwoordingsorganen zitten dezelfde vakbondsleden als in de deelnemersraden. Houdt de boel lekker overzichtelijk, nietwaar?

Maar nu we dan allemaal aandeelhouders van ons pensioenfonds worden, krijgen we natuurlijk wel dezelfde rechten die aandeelhouders horen te krijgen? Zoals stemrecht op de aandeelhoudersvergadering, en de mogelijkheid onze aandelen te verkopen en die van een ander fonds te kopen? Nou nee, niet helemaal… Vakbonden en werkgevers geven geen millimeter van hun totalitaire beslissingsbevoegdheid uit handen. Het gaat nog steeds over u, maar zonder u.

Maar het zijn toch niet de vakbonden die in dit land de dienst uitmaken? De politiek gaat toch over de pensioenwet? Nou nee, niet helemaal… Al meer dan veertig jaar houden partijen als CDA en PvdA de vakbonden de hand boven het hoofd om hun onterechte machtspositie tegen alle maatschappelijke ontwikkelingen in te blijven garanderen. Want de belangen van ouderen zijn politiek niet erg interessant.

Maar… maar…er moeten toch een paar voordelen te ontdekken zijn aan de plannen van Gortzak? Nou nee, niet helemaal…. Tenzij u natuurlijk van mening bent dat het een goed idee is dat honderden bondsbonzen op uw kosten in de fondsen de dienst uitmaken. Zonder dat u ook maar iets heeft in te brengen behalve uw geld.

Maar kunnen ouderen dan niet in opstand komen en hun huid politiek duur verkopen? Moet die bevoogding door de vakbonden nog langer doorgaan? Moeten onze belangen nog langer ongevraagd door zelfbenoemde anderen behartigd worden? Het antwoord moge duidelijk zijn:
NOU NEE, HELEMAAL NIET!!

Wat zijn uw pensioentoezeggingen waard?

zondag 3 oktober 2010

Nu openlijk met kortingen op nominale pensioenen gedreigd wordt, rijst bij velen de vraag wat de toezeggingen uit het verleden over uw pensioen juridisch waard blijken te zijn. Volstrekt duidelijk is dat er verwachtingen gewekt zijn, waar nu de hand mee gelicht dreigt te worden.

De pensioenfondsen zelf zijn nog volkomen in de ontkenningsfase. In diverse krantenberichten komt uitgebreid aan de orde dat het ABP in grote problemen zit en afstempelen niet uit kan sluiten. Je zou dan enige deemoedigheid bij het ABP bestuur verwachten. Helaas, het schoolvoorbeeld van misleiding is steeds weer datzelfde ABP. Met een communicatiebeleid dat steeds meer het predicaat lachwekkend verdient, gaan zij nog steeds met hun mantra de boer op dat zij het uitstekend gedaan hebben en dat er niets aan de hand is. Dat de zaken er heel wat slechter voor staan dan onze ABP ‘prominenten’ beweren, wist u natuurlijk al na ons programma Kassa van zaterdag 18 september. 

De wijze waarop ouderen in de Nederlandse samenleving door het merendeel van de politieke partijen behandeld en uitgesloten worden, is Kees de Lange een doorn in het oog. In zijn weblogRechtsom of linksom: ouderen zijn de klos’ gaat hij op de zaak in.

Rechtsom of linksom: ouderen zijn de klos

zondag 3 oktober 2010

Kees de Lange Kees de Lange

Dat politiek Nederland weinig met ouderen in onze samenleving op heeft, weten we al geruime tijd. In de verkiezingsprogramma’s voor de Tweede Kamer verkiezingen van 9 juni 2010 was er bij vrijwel geen enkele partij iets te vinden over ouderenbeleid of over de toen al levensgrote pensioenproblematiek. Dat we voor het eerst in de geschiedenis te maken hebben met een generatie die in goede gezondheid oud kan worden, zou voor ieder normaal mens reden tot trots en tevredenheid moeten zijn. Zo niet voor de Nederlandse politiek, waar men uitsluitend de mond vol heeft van vergrijzing als een enorm maatschappelijk probleem, van zorgkosten voor ouderen die uit de hand zouden lopen, van te welvarende ouderen die de prijs van de crisis maar moeten betalen. Tegelijkertijd worden diezelfde ouderen zorgvuldig buiten het politieke debat gehouden. Er zit niemand ouder dan 65 jaar in de Tweede Kamer. Gepensioneerden hebben niets te zeggen over hun eigen uitgestelde loon. Werkgevers en niet representatieve vakbonden afficheren zichzelf als ‘sociale’ partners, uitsluitend met het doel de macht aan zich te houden. De politiek, ongeacht de kleur of ideologie, geeft deze zelfbenoemde monopolisten ruim baan. Een ‘asociaal’ pensioenakkoord is het droefgeestige resultaat.

Er woedt momenteel in Nederland een debat tussen links en rechts, langs scheidslijnen die alleen nog relevant zijn voor geschiedkundigen. De voornaamste maatschappelijke vraag schijnt te zijn of Wilders nu wel of niet mensen ‘uitsluit’. Dat verkettering van die kiezers die op de PVV gestemd hebben die categorie nooit zal overtuigen, lijkt nog niet tot de beperkte breinen van onze politieke wansmaakmakers te zijn doorgedrongen. Dat door deze aanpak Wilders blijvend het politieke debat beheerst, lijkt nauwelijks door te dringen. Het opiniestuk van Joost Zwagerman in de Volkskrant van 27 september 2010 zou voor iedereen verplichte kost moeten zijn. Het lijkt wel alsof er geen belangrijker problemen zijn, zoals de arbeidsdeelname van ouderen (en trouwens ook van starters op de arbeidsmarkt) die bewust door de werkgeverslobby gefrustreerd wordt. Door volkomen voorbij te gaan aan de rechtmatige belangen van ouderen, is er een ander soort tweedeling van de samenleving ontstaan waarover de politiek liever zwijgt.

Voor ouderen en gepensioneerden maakt het allemaal weinig uit. Of hun koopkracht nu linksom of rechtsom wordt ondermijnd, is tamelijk irrelevant. Want gezien de verkiezingsprogramma’s hebben onze ouderen niets te verwachten van het grote merendeel van de politieke partijen of de coalities die ze ten behoeve van hun politieke eigenbelang menen te moeten smeden. Ouderen in Nederland staan aan de kant, en tenzij zij zelf politieke actie ondernemen, zal dat zo blijven. Want wat is er politiek aantrekkelijker dan een grote groep mensen die, ook als ze met de financiële Zwarte Piet worden opgezadeld, toch hun stem niet verheffen?

Ouderen dragen in belangrijke mate bij aan het in stand houden van onze samenleving. De huidige generatie ouderen is in de unieke positie niet alleen veel zorg voor kinderen en kleinkinderen op zich te nemen, maar tegelijkertijd ook die voor zeer oude ouders. Als we voor de mantelzorg, de kinderopvang, de financiële steun aan kinderen, en het in stand houden van een bloeiend verenigingsleven, de kosten aan ouderen zouden moeten uitbetalen voor al dat werk dat zij belangeloos en liefdevol verrichten, dan praten we over zo’n 10 à 12 miljard euro op jaarbasis. Maar hoewel ouderen uitgebreid bijdragen aan de vorming van nieuwe generaties, worden zij door de sociale partners onbevoegd geacht tot zeggenschap over hun eigen uitgestelde loon. Een leven lang sparen en betalen, maar verder buitenspel. Begrijpt u het nog?

Intussen gaat de sloop van de financieel-economische belangen van ouderen gewoon door. De AOW, die toch al decennia lang de inflatie niet bijhield, wordt verder aangetast. De partnertoeslag wordt versneld verlaagd, en de Bos-belasting voor al die steenrijke bejaarden met een zeer modaal inkomen ingevoerd. De aanvullende pensioenen worden voor het merendeel van de gepensioneerde Nederlanders niet of nauwelijks meer geïndexeerd. In Kassa heeft de NBP onlangs becijferd dat dit voor gepensioneerden over een periode van 15 jaar leidt tot koopkrachtverliezen die kunnen oplopen tot 25 procent. Mogelijke kortingen op de pensioenen zijn hier nog niet eens in meegenomen. Gepensioneerden zijn hiermee verworden tot het melkvee van onze samenleving. Over ons maar zonder ons.

Het zou voor ouderen zo langzamerhand duidelijk moeten zijn dat het vertrouwen in de almachtige overheid waarmee onze generatie is opgegroeid volkomen misplaatst is gebleken. Het wordt de hoogste tijd om onze eigen belangen te gaan verdedigen, en dit niet langer aan mooi pratende machthebbers en plucheplakkers over te laten. Het wordt de hoogste tijd dat ouderen gaan beseffen hoe groot hun politieke macht kan zijn. Laten we de verkiezingen voor de Provinciale Staten op 2 maart 2011 tot één groot referendum maken over de uitsluiting van ouderen in de Nederlandse samenleving. We hebben die macht, laten we hem gaan gebruiken. Want alleen dáár heeft men in Den Haag ontzag voor.