Archief van 19 april 2012

Hippo Potamus

Op 18 april om 8 uur ’s morgens was Potamus nog in een prima humeur. Verse koffie, verse krant, natte haartjes laten drogen en met een half oor luisterend naar het dagelijkse fileleed, las hij:
“Topman Vestia in watten gelegd”. Geen echt nieuws dus, dat ging natuurlijk over Erik Staal met zijn half miljoen euro per jaar, die wegens enorme teleurstelling ook nog een oprotpremie van 4,5 miljoen euro kreeg, zodat Vestia nu vrijwel failliet is?

Maar het betrof levensgenieter Marcel de V. de Treasury & Controlmanager van Vestia. Toch niet dè Marcel de Vries die volgens de “Verantwoording van Vestia” over 2009 een stabiel financieel fundament legde en goede afspraken maakte met financiële instellingen, waardoor de gemiddelde rente voor Vestia maar 3,4 procent was tegen landelijk gemiddeld 4,6 procent. Dat bleek helaas een nadeel want daardoor overschreed het vermogen van Vestia de door het Centraal Fonds Volkshuisvesting (CFV) vastgestelde bovengrens en dat leidde tot een continuïteitsoordeel op grond waarvan Vestia werd aanbevolen meer te investeren in volkshuisvestingsactiviteiten. Het resultaat is bekend en de twijfel die Potamus koestert over het nut en de effectiviteit van toezichthouders groeit.

Snel terug naar het altijd sappige nieuws dat zo’n vroege Telegraaf altijd weer weet te brengen. Marcel en zijn gezelschap waaronder gretige meisjes, zouden zich uitstekend hebben vermaakt in het prestigieuze Nobu restaurant, onderdeel van het vijf sterren Metropolitan Hotel aan Old Parklane in Londen. Het kostte Vestia niets want: “Op kosten van de banken die de corporatie zo’n 10 miljard euro aan renteverzekeringen verkochten, genoot hij daar van de duurste hotels en restaurants, in aanwezigheid van gewillige, ingehuurde dames. (…)” een ooggetuige stelt dat ‘De V’ onder meer door Deutsche Bank en ABN-AMRO zou zijn ingevlogen naar de Britse hoofdstad, om daar regelmatig en op diverse manieren verwend te worden.

„The London way heet dat. Dan ga je eerst wat eten met je relaties, en dan mogen zij een, of meerdere van de aanwezige meisjes meenemen naar hun hotelkamer. Dat is goed voor de business”, grinnikt een ingewijde. Van die Deutsche Bank wilde Potamus dat best geloven, maar van de met zijn geld overeind gehouden staatsbank? Zou hoogste ABN-AMRO-baas Gerrit Zalm daarvan wel afweten, of was die misschien zelf de grinnikende ingewijde?

Het kostte Vestia uiteindelijk toch geld, want de krant bericht dat Marcel bij Vestia een stuk geslotener was en ‘vergat’ te melden dat die miljardencontracten met de banken vrijwel allemaal liepen via FiFa Finance uit Laren dat hem – volgens justitie – in 5 jaar tijd 9,4 miljoen aan steekpenningen betaalde. Maar Potamus, die toch al gauw op zijn teentjes is getrapt, ergert zich nog het meest aan het feit dat banken gewoon doorgaan met ‘grote’ klanten te fêteren en vooral dat het ze niet schijnt te interesseren waar het geld vandaan komt … geld blijkt nog steeds niet te stinken. Terwijl je als kleine ondernemer van diezelfde banken nauwelijks een cent kunt lenen of als particulier kapitalen kwijt bent als je iedere week een ‘dagafschrift’ wilt hebben.

Potamus sloeg de pagina om, las: “Oudere mag elke dag douchen” en donderde bijna van zijn stoel. Was dat nieuws? Waarom zou het niet mogen? Maar toen bedacht hij dat al die mensen, die na jaren hard werken in bejaarden- en verpleeghuizen waren opgesloten al heel erg blij waren als ze eens in de veertien dagen kort mochten douchen zonder levend te verbranden. Heet water kostte geld en toezicht nog meer en die oudjes zweetten toch niet, want ze voerden de hele dag geen slag uit.