En weer is heel Nederland verrast, geschokt en verbijsterd door de megafraude van 5 miljard euro in de zorg, waardoor iedere Nederlander vorig jaar gemiddeld 300 euro teveel heeft betaald. Welnu ook Potamus is geschokt en verbijsterd, maar vooral omdat weer eens alle controleorganen opzichtig hebben gefaald. Ze moesten toezien en beperkten zich tot toekijken. Toezichthouders lijken overal goed in te zijn behalve in opletten en verhinderen dat er iets gebeurt.

In deze examentijd denkt Potamus aan vroeger toen hij moest surveilleren, en daarbij het principe ‘voorkomen is beter dan genezen’ hanteerde. Zit mogelijke ‘spiekers’ dicht op de huid, wie dat merkt kijkt wel uit. Zet de ‘verdachte’ desnoods twee tafeltjes verder weg, mede als waarschuwing voor andere aspirant-fraudeurs. Zo voorkom je ongelukken en hoef je iemand niet wegens examenfraude te verwijderen. Dat is rampzalig voor de betrokkene, slecht voor de school en verschrikkelijk voor de surveillant.

Preventie is het beste
Vertrouwen is goed, controle is beter, maar preventie is het best. Goed toezicht is namelijk een kwestie van preventie want “voorkómen is beter dan vóórkomen”. En preventie betekent dat je een systeem kiest dat minder fraudegevoelig is. De ‘Bulgaarse uitkeringszwendel’ bijvoorbeeld is geen zwendel maar uitlokking. Niet vooraf controleren maar meteen uitbetalen (dank u wel 2e Kamer dat u dat eiste) is vragen om problemen.
In de zorg kun je je rijk declareren mits je weet te ‘spelen’ met diagnosebehandelingcombinaties (dbc’s). “De rekening die een patiënt van het ziekenhuis ontvangt, is door de invoering van de DBC slechter controleerbaar geworden. Onder de oude regeling stonden alle uitgevoerde verrichtingen apart op de nota. Dit was controleerbaar, doordat het spoorde met hetgeen de patiënt had ‘meegemaakt’ (een bezoek aan de polikliniek, een aantal dagen in het ziekenhuis, de operatie, de gemaakte röntgenfoto’s).

Bij een DBC staat er een begin- en een einddatum van de behandeling, een korte, vaak uit afkortingen bestaande, omschrijving en verder veel coderingen (DBC-code, declaratiecode). Of de juiste DBC in rekening wordt gebracht is zonder verdere informatie niet controleerbaar.” (Wikipedia – iets ingekort).

Bij andere zorgzaken, ziet de patiënt de rekening niet of veel te laat. Wie nog een saldo eigen risico heeft, ziet na 4 tot 6 weken wel eens een rekening langs komen met de melding dat dit niet wordt vergoed wegens het eigen risico. Helaas de zorgverzekeraar maakt nauwelijks bewust gebruik van de beste kostenbewaker, die hij heeft – de patiënt. Bovendien … als patiënten weten hoe kostbaar een bepaalde behandeling is, worden ze terughoudend in hun vraag naar zorg. Ook dat kan de zorgkosten doen verminderen.

Manager(s)ziekte
De groei van het aantal managers, vooral door schaalvergroting, is wellicht de belangrijkste oorzaak van de kostenstijgingen. Minder en slecht betaalde handen aan het bed en meer en zeer goed betaalde managers in de vele vergaderzalen. Tijdens die vergaderingen ligt de nadruk op het draaien van ‘omzet’ en niet op het terugdringen van kwalen en het genezen van patiënten, die met een nummer en een dbc-code worden aangeduid.
Trouwens als de naam al bekend is, kan nog bij de verkeerde meneer Jansen een goed functionerend been worden afgezet.
De patiënt is in de ogen van het management immers slechts een behandeleenheid, waarvoor ‘x’ declareerbare minuten staan.
Als het er meer zijn kost dat geld en als het er minder zijn, maak je extra winst. Dus niet te veel controleren of je de goede patiënt onder het mes hebt … het gaat immers om de dbc (en de poen natuurlijk).
Managers jagen de chirurgen en andere specialisten op en vooral de coassistenten zijn hiervan de dupe, die maken veel slecht betaalde uren en zijn voortdurend overwerkt. De medische staf staat onder druk en wentelt de lasten zoveel mogelijk af op het verplegend personeel en de andere werkhanden aan het bed.

Nieuwsbrief van Stichting Pensioenbehoud van 13 mei 2013

Welke verplichting heeft de overheid om onze pensioenen te beschermen?
Het Expertisecentrum Europees Recht van het Ministerie van Buitenlandse Zaken publiceerde op 26 april een nieuwsbrief met als titel Overheid moet helft aanvullend pensioen garanderen bij insolventie werkgever. “De EU-richtlijn die de rechten van werknemers bij insolventie van een werkgever beschermt eist van de overheid dat altijd tenminste de helft van een aanvullend pensioen wordt gegarandeerd. Werknemers kunnen desnoods een schadevordering indienen bij de overheid. Dat heeft het EU-Hof op 25 april van dit jaar bepaald in een Ierse zaak.” Dit arrest heeft interessante aspecten voor gepensioneerden en heeft al tot vragen van het CDA-lid Pieter Omtzigt in de Tweede Kamer geleid aan de betreffende ministers of ook de Nederlandse Staat aansprakelijk kan worden gesteld voor verliezen bij pensioenfondsen en pensioenregelingen, en in geval van kortingen op pensioenen.

De nieuwsbrief van Buitenlandse Zaken vermeldt “Het gaat om de vraag of de Ierse regering een inspanningsverplichting had om de werknemers zoveel mogelijk hun opgebouwde pensioen te realiseren, of dat de werknemers een garantie hadden op tenminste 50% van de opgebouwde rechten. Nederland heeft aan de zijde van de Ierse regering betoogd dat het hier gaat om een inspanningsverplichting.” (cursivering ELD).

“Volgens artikel 8 van richtlijn 2008/94 moeten de lidstaten zich ervan vergwissen dat de nodige maatregelen worden getroffen om de belangen van de werknemers en die van de personen die de onderneming of vestiging van de werkgever op de datum van het intreden van de insolventie van de werkgever reeds hebben verlaten, te beschermen met betrekking tot hun verkregen rechten of hun rechten in wording op ouderdomsuitkeringen, met inbegrip van uitkeringen aan nagelaten betrekkingen, uit hoofde van voor een of meer bedrijfstakken geldende aanvullende stelsels van sociale voorzieningen welke bestaan naast de nationale wettelijke stelsels van sociale zekerheid.”

“Deze bepaling is volgens het EU-Hof van toepassing wanneer het voor een of meer bedrijfstakken geldend aanvullend stelsel van sociale voorzieningen onvoldoende is gefinancierd op het tijdstip waarop de werkgever in staat van insolventie verkeert en de werkgever, wegens zijn insolventie, niet over de middelen beschikt die noodzakelijk zijn om voldoende bij te dragen aan dit stelsel teneinde ervoor te zorgen dat de begunstigden ervan hun volledige pensioenuitkeringen ontvangen. Deze begunstigden hoeven niet aan te tonen dat andere factoren ten grondslag liggen aan het verlies van hun rechten op ouderdomsuitkeringen.”

“Wanneer maatregelen van een lidstaat er niet toe leiden dat de werknemers meer dan 49 % ontvangen van de waarde van de door hen opgebouwde rechten op ouderdomsuitkeringen uit hoofde van een voor een of meer bedrijfstakken geldend aanvullend stelsel van sociale voorzieningen, levert dat als zodanig een gekwalificeerde schending van de op die lidstaat rustende verplichtingen.”

Daar Nederland zich op het standpunt heeft gesteld dat de overheid een inspanningsverplichting heeft om de werknemers zoveel mogelijk hun opgebouwde pensioen te realiseren, kan de vraag worden gesteld of de overheid wel rechtsgeldig wettelijke regelingen op pensioengebied kan aanpassen die de werknemers beletten om zoveel mogelijk hun opgebouwde pensioen te realiseren. Dit betreft in het bijzonder de voorgestelde zwaardere eisen aan het voortzetten van de huidige ‘harde’ pensioen-uitkeringsovereenkomst in het nieuwe stelsel, waardoor de dekkingsgraad direct fors zal dalen.

Lang niet alle pensioenfondsen hanteren de hogere rekenrente
Het Financieel Dagblad publiceerde op 6 mei haar onderzoek naar het gebruik van de hogere rekenrente op basis van de Ultimate Forward Rate. Een aantal pensioenfondsen hanteert strengere eisen voor zichzelf dan volgens de overheid nodig is. Ze baseren hun beleggings- of indexatiebeleid nog steeds op de risicovrije marktrente, ook al mogen ze van het Rijk sinds september de hogere nieuwe rekenrente gebruiken, de zogeheten ultimate forward rate (ufr). In hun rapportages voor de Nederlandsche Bank (DNB) zijn ze verplicht de ufr als basis te hanteren, aldus het FD.

Actuaris Jeroen Koopmans van het bureau LCP bevestigt dat, want het kan lastig uit te leggen zijn aan deelnemers. Het kan bijvoorbeeld zo uitvallen dat een pensioenfonds op basis van de ufr-dekkingsgraad wél zou indexeren, oftewel de pensioenen verhogen met de inflatie, en op basis van de marktrente niet. ‘Richting DNB moet de dekkingsgraad op basis van de ufr worden gerapporteerd. Dan moet je wel aan de deelnemers kunnen uitleggen dat je toch niet indexeert.’ Een Rijkscommissie evalueert momenteel de ufr, aldus het FD. Hierover moeten de deelnemingsraden en bestuursleden namens gepensioneerden maar eens indringende vragen stellen over deze inconsequentie.

Al heel lang wisten we dat plotselinge rijkdom gevaarlijk was. Miljoenenprijzen in loterijen verdampten door overdreven gulheid of de vele nieuwe ‘goede vrienden’. Geld kwijt, auto’s kwijt, huizen kwijt, nieuwe vriend(in) kwijt en werk kwijt. Soms een drugs- of alcoholverslaving rijker. Ook profvoetballers, televisie- en filmsterren overkomt het dat je na enkele jaren door hard werkend je grote gaven uit te buiten, opeens zonder werk en inkomen verder moet en dan geven fles en pillendoos wel tijdelijk soelaas maar echt helpen doet het niet.

Maar dat ook bankiers zoiets zou kunnen overkomen, wie had dat gedacht? Dat zijn toch heel harde werkers met een wereldbaan. Die worden met hoge salarissen en aanvullende bonussen vastgeketend aan hun werkgevers omdat hun zeldzame capaciteiten wereldwijd worden gevraagd. De besten onder hen, of liever de duursten, verdienen miljoenen dollars per jaar. Dollars want die blijven toch wereldwijd de standaard zetten. Bankiers en dollars een combinatie die niet kapot leek te kunnen en wat leest Potamus nota bene op Neerlands Bevrijdingsdag op de website eFinancialCareers.nl voor onheilspellend verhaal?

‘When a million isn’t enough’
Een horror-story van Sarah Butcher (hoe toepasselijk). Die gaat wonderlijk genoeg niet over mijn wensdroom dat elke bankier een miljoen euro zou moeten inleveren om zo de door hen veroorzaakte financiële crisis op te lossen. Een miljoen per bankier is niet genoeg, want met 1000 topbanken ter wereld (Op de lijst van het gerenommeerde ‘The Banker’) en 5 topbankiers per bank gemiddeld. En alleen de Nederlandse steun aan de eigen banken heeft al meer gekost. Het helpt natuurlijk wel als je ervaart dat niet alleen het klootjesvolk zucht onder de crisis. Ik had echter – zoals gewoonlijk vond mevrouw Potamus – weer eens te snel mijn conclusies getrokken. Het ging niet over een bijdrage door topbankiers, maar om het simpele feit dat topbankiers aan een miljoen dollars of zelfs aan een miljoen Pond niet genoeg meer hadden om rond te komen. U en ik hoeven Sarah Butcher niet op haar woord te geloven, want zij heeft er iemand bij gehaald die er alles van weet, namelijk Louise Cooper (vroeger Goldman Sachs en thans financieel analist bij Cooper City, die verklaart: “You get a lot of people who have a very expensive lifestyle” En ook uitlegt dat die dure lieden in de financiële wereld niet alleen een kinderjuffrouw (nanny) betalen (ja die krijgen hoge salarissen en vooral als ze illegaal zijn – H.P). Ook de particuliere school voor hun oudere kinderen, het grote buitenhuis met personeel, de golfclub, de sociëteit en het autopark moeten betaald worden uit het belastbaar inkomen en netto blijft er maar de helft over van wat je bruto verdient. En van dat resterende halve miljoen moeten ook nog de dagelijkse boodschappen worden betaald. Bezuinigen is heel moeilijk, want je bent toch een gevangene van je omgeving.

Dan verkoop je toch je boot! Of je huis!
De raad uit een oude commercial om wat van je waardevolle bezittingen te verkopen gaat ook niet op. Al je buren, die ook de schijn moeten ophouden, kunnen en willen hun dure huis niet verkopen, want als iedereen dat doet, krijg je er toch niets voor. Zo wordt er heel wat afgeleden achter de teakhouten voordeuren en de marmeren entrees. Het blokkeren van de credit card van je vrouw, die daarmee haar noodzakelijke dagelijkse aankopen bij Dior, Estee Lauder, Hermes en Vuitton betaalt, kan ook niet op straffe van een echtscheiding. En de vorige waarbij je je eerste vrouw inruilde voor je twintig jaar jongere secretaresse was al zo duur.

PS eFinancialCareers is een serieuze vacaturesite voor de financiële wereld, die ook naar andere goed betalende niet-financiële sectoren verwijst.

Voordelen en nadelen van deze uitspraak
Volgens Omtzigt is met het Europese witboek voor pensioenen de mogelijkheid ontstaan dat er straks niet alleen Europees toezicht en Europese pensioenfondsen zijn, maar ook een Europees pensionstelsel met garanties, dat alle Europeanen kan aanslaan voor grote pensioenverliezen in een individuele lidstaat.
Dat kan veel verder gaan dan een garantie voor faillissementen waarbij 50 procent of meer van de pensioenrechten verloren gaan. Voor het Nederlandse pensioenstelsel met 1.000 miljard aan pensioenvermogen zal een dergelijke garantie nadelig zijn, vindt de parlementariër, die stelt: “Zo’n Europees garantiestelsel is geen fictie. Kijk maar naar het Europese depositogarantiestelsel waaraan op dit moment wordt gewerkt. ”

De soep is minder heet dan Omtzigt stelt
Pensioenjuristen denken dat Omtzigt overdrijft en zien geen aanwijzingen dat Brussel zou werken aan het door Omtzigt gevreesde Europese garantiestelsel voor pensioenen. Een van hen Hans Van Meerten (Clifford Chance) denkt dat het geen slechte ontwikkeling zou zijn als de staat ging bijpassen als ‘defined benefit’-pensioenen verloren dreigen te gaan door een faillissement. Door deze uitspraak dreigen echter DB-regelingen nog meer in het gedrang te komen en zullen steess meer bedrijven gaan kiezen voor DC-regelingen waarbij de premies stabiel zijn en de risico’s eenzijdig bij de deelnemers worden gelegd. De kans daarop acht hij groter dan die op een Europees garantiefonds.
Zoals altijd met Europa zijn er voordelen aan de samenwerking maar ook grote risico’s. Zo’n Europees garantiefonds lijkt geweldig, maar als we daardoor ongeveer als enige land 1.000 miljard euro (dat is 60.000 euro per Nederlander en 150.000 euro per huishouding in de pot hebben gestort voor de rest van Europa, kunnen we er beter niet aan beginnen.

Nieuwsbrief van Stichting Pensioenbehoud van 29 april 2013

Hoe gaat het verder met onze pensioenen?
Het kabinet en de sociale partners zijn het op 11 april eens geworden over de ‘sociale agenda voor de arbeidsmarkt van de 21e eeuw’, aldus het nieuwsbericht van de Rijksoverheid. En wat staat daarin over de pensioenen? “Het maximaal fiscaal gefaciliteerde percentage voor het opbouwen van de pensioenvoorziening wordt met 0,4% verlaagd. Bovendien vervalt de facilitering van pensioen boven een pensioengevend loon van € 100.000 per jaar. Het kabinet roept – ter ondersteuning van de koopkracht – sociale partners op pensioenpremies te verlagen, voor zover de financiële positie van het pensioenfonds dit toelaat.” Maar dat betekent een verdere uitholling van de pensioenfondsen waarin toch al te weinig premies binnenkomen en daarmee zullen de jongeren later de klos zijn. “Sociale partners hebben aangegeven hier alternatieven voor of aanvullingen op te willen bedenken. Het kabinet geeft voor de uitwerking tot eind mei 2013 de gelegenheid, met een maximaal budgettair beslag van structureel € 250 miljoen.” De sociale partners denken aan een opbouwpercentage van 2% p.j. voor het middelloon, zodat voor jongeren terecht een beter pensioen is te bereiken.

“Op 1 januari van dit jaar is de AOW-leeftijd voor de eerste keer verhoogd, met een maand. Ter overbrugging voor mensen met een laag inkomen, die in een vut-regeling zitten en zich hier niet op hadden kunnen voorbereiden, wordt een overbruggingsregeling AOW-verhoging ingevoerd. In reactie op het verzoek van sociale partners om deze regeling uit te breiden, zal het kabinet het bereik van de overbruggingsregeling uitbreiden tot deelnemers met een inkomen tot 200% WML (300% WML voor paren).” Dus ook hier weer een onjuist inkomensbeleid via de pensioenen.

“Het sociaal akkoord moet nog worden goedgekeurd door de achterbannen van de organisaties van werkgevers en werknemers. Er is op dit moment sprake van een ’onderhandelaarsakkoord’. Het kabinet gaat het parlement steun vragen voor de gemaakte afspraken. De voorstellen zullen daarna, in overleg met sociale partners en parlement, verder worden uitgewerkt in wetgeving.” Kortom, nog heel veel is onzeker en moet nog worden ingevuld. Wij zullen de Tweede Kamerleden informeren over onze visie.

Onderzoek van de commissie UFR naar de rekenrente
De pensioenfederatie heeft op 19 april in een brief aan deze onderzoekscommissie UFR over de rekenrente geschreven dat zij voorstander is van “een UFR-methodiek met een vaststelling op basis van een langjarig wereldwijd gewogen gemiddelde van de gerealiseerde reële rentes bij uitgifte van staatsobligaties, waarbij de waarnemingsperiode jaarlijks verschuift.” De bedoeling is een zeer geleidelijke aanpassing van de UFR op basis van marktomstandigheden, waardoor de invloed van de wijzigingen op de dekkingsgraad beperkt is. Ook over het nieuwe Financieel Toetsingskader (FTK) en de UFR wordt de voorkeur uitgesproken voor een 12-maands dekkingsgraadmiddeling.

Maar de Sociaal Economische Raad (SER) heeft een steen in de vijver van de rekenrente gegooid met haar advies over een alternatieve rekenrentemethode voor een stabielere rekenrente. De bedoeling is minder te korten in slechte tijden en minder uit te geven in goede tijden, aldus het FD van 26 april. Een van de bedenkers van dit advies is prof. Lans Bovenberg, kroonlid van de SER gesteund door de hoogleraren Arnoud Boot en Coen Teulings. Want de sociale partners verwachten dat de rekenrente die wordt vastgesteld door een commissie hoger wordt dan de huidige lage marktrente en dus een hogere dekkingsgraad geeft. Voor het Actuarieel Genootschap (AG) is belangrijk dat de UFR-methode als rentetermijnstructuur voldoet aan de principes van risicovrij, goed waarneembaar, robuust, verhandelbaar en valideerbaar.

Het hoogste netto vermogen en het hoogste inkomen in de eurozone
Een studie van de Europese Centrale Bank heeft aangetoond dat het hoogste netto vermogen (na aftrek van schulden) Luxemburg is met € 397.800 per huishouding en vervolgens Cyprus, Malta, België, Spanje, Italië, Frankrijk, Nederland (€ 103.600), Griekenland, Slovenië, Finland, Oostenrijk, Portugal, Slovakia en Duitsland (€ 51.400). De verklaring is dat zuidelijke landen een hoog percentage koophuizen en weinig schulden hebben. In Duitsland heeft maar 44% een koopwoning én weinig schulden. Nederland heeft 57% koopwoningen, maar is kampioen schulden maken. Wel hebben Nederland en Duitsland de hoogste inkomens in de Eurozone. Dit geeft een ander beeld.

Nieuwsbrief van Stichting Pensioenbehoud van 22 april 2013

Dekkingsgraad verbeterd door korten pensioenfondsen
De financiële positie van de vijf grootste Nederlandse pensioenfondsen is de eerste drie maanden van 2013 verbeterd. En dat komt voornamelijk door het korten van de pensioenen per afgelopen 1 april. Daarom hebben de pensioenfondsen op papier weer meer geld in kas dan ze in de toekomst aan pensioen moeten uitkeren. Dit blijkt uit de eerstekwartaalcijfers van de fondsen, die naar buiten zijn gekomen. Toch kan nog zeker niet de vlag uit. Eventuele kortingen in 2014 zijn alles behalve van de baan. Dat hangt van de dekkingsgraad per eind december af die circa 105% moet zijn. En ook de almaar achteruit hollende koopkracht blijft een punt van zorg.

Premier Rutte roept intussen op om meer geld uit te geven. Zoals prof. Jaap van Duijn laat zien in zijn column van 20 april betekent meer geld uitgeven in feite het nog meer opmaken van onze spaarpotten om de economie te stimuleren. En dat terwijl de gezinnen de laatste vijf jaar al hebben ‘ontspaard’ aldus Van Duijn. Dat komt omdat het reëel beschikbaar inkomen van Nederlandse gezinnen nu al vijf jaar is gedaald. Vorig jaar zelfs een daling van 3,2% volgens het CBS. We consumeren ieder jaar dus meer dan ons inkomen groot is. En in januari 2013 is de verlaging van de koopkracht voor gepensioneerden nog eens vergroot door de invoering van de Wet Uniformering Loonbegrip (WUL). De Koepel van Ouderen-organisaties CSO heeft daarover terecht aan de bel getrokken bij de staatssecretaris van Financiën Weekers. Laten we hopen dat het helpt.

Koepel van Nederlandse Verenigingen van Gepensioneerden (KNVG)
De KNVG heeft op 13 maart een concreet voorstel rondgestuurd met behoud van ons pensioenstelsel gebaseerd op het Defined Benefit stelsel (pensioen gebaseerd op een toegezegde uitkering), maar wel met een aantal wijzigingen en onder afwijzing van een pensioenstelsel met twee verschillende systemen (hard en zacht). Dus het behoud van het vele decennia lang bestaande stelsel van een gegarandeerd pensioen met een grote kans op indexering. Er dreigt nu door het falen van een kleine minderheid van de pensioen-fondsen een overigens goed presterend stelsel overboord te worden gezet. Daarbij zijn gepensioneerden willens en wetens nooit gehoord in het proces van totstandkoming van het pensioenakkoord, aldus de brief. En ook daarna is er nauwelijks geluisterd naar organisaties van ouderen. Daarom is er geen draagvlak in de samenleving voor de voorstellen. Voor het voorstel zelf: zie pagina 4 van de KNVG brief in de bijlage. De Stichting Pensioenbehoud steunt dit voorstel van harte, ook vanwege onze kinderen en kleinkinderen.

Ook op het gebied van de medezeggenschap van gepensioneerden heeft de KNVG een duidelijk standpunt ingenomen in de brief van 16 april aan de Vaste commissie van SZW van de Tweede Kamer. De Stichting Pensioenbehoud steunt de zienswijze van de KNVG ook op dit punt geheel. Daarbij is het uitgangspunt van de eerdere wet Koser Kaya Blok dat de gepensioneerden een positie moeten krijgen die (tenminste) gelijkwaardig is aan die van de deelnemers. In het nieuwe Wetsvoorstel versterking bestuur pensioenfondsen van de staatssecretaris Jetta Klijnsma wordt dat uitgangspunt teniet gedaan.

VAN DE VOORZITTER….

Onlangs hebben we een jubileum gevierd. Ongemerkt. Wij zijn als NBP al 35 jaar samen met Erwin Nypels, onze oud voorzitter alles uit de kast aan het halen om de zeggenschap van gepensioneerden gestalte te geven. Vijf en dertig jaar praten, vergaderen, aandringen en veel tegenwerking overwinnen. In ieder geval is deze informatie een antwoord op de vraag: Wat doen jullie eigenlijk?

Is dat alles? Nee.

1. Wij willen het pensioenstelsel en het huidige systeem dus handhaven en ons niet terzijde laten zetten met de slogan volgens welke de vergrijzing de oorzaak van alle kwaad is. Dit betekent contact met de politiek, met hoogleraren, met wetenschappelijke instituten en andere organisaties in koepelverband om in woord en geschrift tegengas te bieden. Vele bijeenkomsten derhalve en voorbereidingen in Pensioencommissies om brieven met onze stellingname te “droppen”.
2. Wij vinden dat het pensioenvermogen, thans 1007000000000 euro niet ter beschikking van de overheid moet komen, want daar hebben wij uiterst slechte ervaringen mee. Dus bestrijden wij de opvatting dat de overheid pensioenfondsen wil verplichten in hypotheken in Nederland of elders te investeren. Ook is een pensioenfonds geen bank van lening. Het traject van onderhandelen: zie het gestelde onder punt 1.
3. Het verlagen van de pensioenopbouw staat in een regeringsakkoord. Maar wij gaan niet akkoord met het ondermijnen van de positie van werkenden en jongeren. Hun zorgen zijn al veel te groot als we denken aan demotie, slechte werkgelegenheid, pensioenbreuken door vele wisselingen in werk en het verslechteren van het arbeidsrecht. Traject van onderhandelen: politiek en belangenorganisaties.
4. Premies voor pensioenen dienen kostendekkend te zijn, want als dit niet het geval is worden de uitkeringen automatisch verlaagd tot een perspectiefloos bedrag. Traject van handelen: zie onder punt 3.
5. Wij willen niet dat de overheid als een soort beleggingsadviseur gaat optreden. Hieruit vloeit als vanzelf de stellingname voort dat ook de Europese Unie zich niet met het unieke Nederlandse stelsel mag bemoeien. Traject van handelen: Lobby te Brussel en een goed contact met de Nederlandse parlementariër Pieter Omtzigt.
6. Wij vinden het maatschappelijke engagement van vele fondsen onvoldoende. Tevergeefs hoopten wij dat ook pensioenfondsen zich zouden keren tegen de onredelijke verdeling van de lasten die vooral lagere en middeninkomens weer treffen. Traject van handelen: brieven en artikelen schrijven en op pad.
7. De condities met betrekking tot het korten dan wel afstempelen van de pensioenen moeten juridisch duidelijker, eerlijker en en rechtvaardiger in de wet worden vastgelegd, zeker waar het ook moet gaan om de reparatie van die kortingen via inhaal- c.q. herstelbetalingen.

Tot zover dit deel van verslaggeving over ons doen en laten. Een volgende keer zal het gaan over wat we hebben bereikt. Dat zal een veel korter verhaal worden valt te vrezen, gezien duur van het onopvallende jubileum waarmee ik begon.

Simon van der Schoot