Berichten met het label ‘Pensioendebat’

Klopjacht op senioren

dinsdag 22 december 2009

Kees de Lange Kees de Lange

Dat oudere werknemers al jarenlang de jojo’s van de Nederlandse samenleving zijn, is geen nieuws. Het is nog niet erg lang geleden dat het officiële overheidsbeleid er op gericht was oudere werknemers plaats te laten maken voor jongeren. Door middel van grootschalige reorganisaties werden ouderen geloosd, waarbij de door hen zelf bijeen gespaarde VUT-gelden werden ingezet en de werkgever nog slechts een geringe eigen bijdrage hoefde te leveren. Zo kom je natuurlijk lekker goedkoop van je overtollige personeel af. Dat op elke vier uit het arbeidsproces verwijderde oudere slechts één jongere werd aangesteld, geeft beter dan wat ook het failliet van dit beleid aan. Dat deze ervaringen het wantrouwen van oudere werknemers in werkgevers en overheid grondig hebben aangetast, mag dan ook geen verrassing heten.

Hoe is de situatie nu, slechts zo’n tien jaar later? Als je dit kabinet mag geloven, zijn ouderen opeens onmisbaar geworden in het arbeidsproces. Zelfs zo onmisbaar dat de AOW leeftijd verhoogd moet worden naar 67. Helaas gaat het voorlopig alleen nog maar om een illusie. Het aantal 60 plussers dat nog werkt, is zo’n 28%. Peilingen onder werkgevers geven met grote regelmaat aan dat naar hun mening de crisis het beste opgelost kan worden door juist ouderen te ontslaan. Want ze zouden te vaak ziek, te eigenwijs en te duur zijn. Geen wonder dat versoepeling van het ontslagrecht DE grote wens van de werkgeversorganisaties is. Geen wonder ook dat minister Donner, de ‘sociale’ spreekbuis van dit werkgeverskabinet, hierover al de nodige proefballonnetjes heeft opgelaten. Dat werkgevers weinig tot niets doen aan het up-to-date houden van de vaardigheden van oudere werknemers, wordt daarbij het liefst verzwegen.

Dat de verhoging van de AOW leeftijd naar 67 niets anders dan een botte belastingmaatregel is die met name lager betaalde ouderen in groten getale de WIA en de bijstand zal indrijven, is voldoende aangetoond. Deze aanslag op de positie van ouderen werd niettemin in de Tweede Kamer breed gesteund. Dat de uitvoering van één en ander problematisch zal blijken te zijn, zal de reeds zeer grote weerstand onder met name ouderen alleen nog maar aanwakkeren.

Voor minister Donner is hiermee de klopjacht op senioren pas goed begonnen. Op de voor hem kenmerkende wijze laat hij regelmatig een proefballonnetje op om te kijken hoe daarop gereageerd wordt. Van zijn ideeën over het beperken van pensioenen mochten we al eerder kennisnemen. Laten we ook de laatste zielenroerselen van deze minister van sociale zaken maar eens de revue laten passeren, en van passend commentaar voorzien. U zult er niet vrolijk van worden.

Op zondag 6 december 2009 trad Donner op in Buitenhof. Daar werd terloops gemeld dat oudere werknemers maar een verlaging in hun salaris moesten accepteren. Dat zou goed zijn voor de financiële positie van de werkgevers, en de werkgevers motiveren meer ouderen in dienst te houden. Nu kun je natuurlijk bij alle automatische salarisverhogingen zonder dat daar een aantoonbare toename in vaardigheden tegenover staat vraagtekens zetten. Maar dat is een probleem dat voor alle werknemers geldt, ongeacht hun leeftijd. Om dit juist op ouderen toe te spitsen, is een nieuwe buiging van deze minister in de richting van de toch al veel te invloedrijke werkgeverslobby.

In het algemeen is het verstandig niet op proefballonnetjes te reageren, maar niet iedereen brengt dat op. Op 16 december trapte Bernard van Praag in het valletje door zijn steun voor Donner’s eenzijdige uitspraken. Merkwaardige genoeg gaf hij tegelijk toe dat er nauwelijks wetenschappelijk onderzoek bestaat over dit heikele onderwerp. Nu is een gedegen discussie doorgaans zinvol, maar of de politiek daar in dit geval op zit te wachten is twijfelachtig. Wat overblijft is dat de bijdrage van Van Praag slecht ‘getimed’ is. Te vrezen valt dat zijn standpunt vooral misbruikt zal worden om als ‘wetenschappelijke’ dekmantel te dienen voor een verdere verslechtering van de inkomenspositie van ouderen.

De Nederlandsche Bank (DNB) heeft onlangs eindelijk duidelijk uitgesproken wat iedereen al wist, namelijk dat veel pensioenfondsen onverantwoordelijke beleggingsrisico’s hebben genomen. Ook begint langzaam door te dringen dat veel bestuurders van pensioenfondsen de competentie missen om deze functies behoorlijk te kunnen uitoefenen. Dat met name ook gepensioneerden slachtoffer van deze situatie zijn, is alom bekend. Wanneer komt minister Donner met voorstellen om deze misstanden aan te pakken? Iedereen kan zien dat dit kabinet tientallen miljarden euro’s investeert in banken die door eigen incompetentie en hebzucht aan de rand van de afgrond zijn beland, zonder harde eisen te stellen aan een beloningsbeleid dat nog steeds excessief mag heten. Dit staat wel in erg schril contrast tot de wijze waarop met ouderen in onze samenleving wordt omgegaan. Die blijven slachtoffer van een financiële klopjacht die sinds de economische crisis alleen maar aan intensiteit gewonnen heeft. Met minister Donner als zelfbenoemd jachtopziener.

Wientjes (VNO/NCW) moet zich schamen

woensdag 23 september 2009

De heer Wientjes is voorzitter van VNO/NCW en wordt geacht in die hoedanigheid werkgeversbelangen te behartigen. Hij meent dat te moeten doen door de “visie” uit te dragen dat werknemers en hun pensioenen onkosten vertegenwoordigen waar best uitgebreid op bezuinigd kan worden. De heer Wientjes is vooral een opportunist die achteraan stond toen allerlei bouwfraudes begaan door zijn achterban aan het licht kwamen, maar die vooraan staat nu de mogelijkheid van subsidies voor de bouwwereld, uiteraard op kosten van de eerder door diezelfde bouwwereld gedupeerde belastingbetaler, zich voordoet. Sinds kort draagt de man bovendien uit dat, naast het verhogen van de AOW leeftijd, ook de aanvullende pensioenen best later kunnen ingaan. Bovendien roept hij de overheid op om zijn ideetje met fiscale maatregelen te ondersteunen.

De heer Wientjes moet zich schamen, hoewel hij al jarenlang de schaamte voorbij lijkt. De aanvullende pensioenen zijn tot stand gekomen in CAO overleg tussen werkgevers en werknemers, een overleg waarbij de overheid geen enkele rol speelt of speelde. De heer Wientjes toont zich gewoon een onbetrouwbare onderhandelingspartner. Iedere organisatie die de belangen van werknemers en pensioengerechtigden behartigt, moet zich met kracht verzetten tegen dit soort onfatsoenlijke proefballonnetjes. Het wordt tijd voor actie. Het wordt tijd dat met name ouderen hun economische macht gaan gebruiken om via druk op zijn achterban de heer Wientjes tot rede te brengen. Dat lijkt de enige taal die hij verstaat.

Lees ook het artikel van Frank Ankersmit in Trouw van 18 september 2009. Het kan niet zo zijn dat belastingbetalers de gijzelaars blijven van grijpgrage bankiers.

NBP over AOWel en AOWee

dinsdag 16 juni 2009

Lees het nieuwe weblog van Kees de Lange over AOWel en vooral AOWee.

AOWee

dinsdag 16 juni 2009

Kees de Lange Kees de Lange

De AOW is volop in discussie en minister Donner weet het allemaal als geen ander. Vanwege de vergrijzing en de kredietcrisis moet de AOW-leeftijd naar 67 jaar. Dat vergrijzing en kredietcrisis niets met elkaar te maken hebben, is daarbij een detail waar je je op ministerieel niveau niet om bekommert. Dat is iets voor specialisten. Ook de Donneriaanse argumentatie is helder. Per jaar geven we steeds meer uit aan de AOW, en dat kan dus op den duur niet goed gaan. Dat hetzelfde gezegd kan worden van kattenvoer, en dat niemand dat als een onoverkomelijk probleem beschouwt, geeft al aan dat de werkelijkheid wat genuanceerder is dan Donners simplisme suggereert.

We lezen tegenwoordig nog al eens in de krant dat de vergrijzing in Nederland steeds sneller voortschrijdt. Nu weet ik niet hoe het u vergaat, maar zelf word ik elk jaar precies een jaar ouder, geen dag meer en geen dag minder. Feit is dat de opbouw van de bevolking in de diverse leeftijdscategorieën slechts heel langzaam verschuift en erg goed voorspelbaar is. Als je van verrassingen houdt, kun je dan je tijd ook beter besteden dan om demografische rapporten te lezen. Waarom dus die commotie?

In veel culturen bestaat veel respect voor ouderen. Zij worden geëerd om hun vermeende wijsheid en dienen als vraagbaak voor jongeren. Vaak is de positie van ouderen in andere culturen dan ook met belangrijke rituelen omgeven. Wel, rituelen rond ouderen kennen we ook in Nederland, zij het van een wat andere soort. In het land waar de platheid regeert, zijn de ouderen verworden tot de jojo’s van onze samenleving. Het is nog maar tien jaar geleden dat de politiek meende dat ouderen op de arbeidsmarkt plaats moesten maken voor jongeren. De door de werknemers opgebouwde VUT-gelden werden door de werkgevers, de overheid voorop, op grote schaal gebruikt (of misbruikt?) om op een koopje grootschalige reorganisaties te realiseren. De werkgever hoefde de oudere werknemer alleen maar onder druk te zetten, er een bedragje bij te doen, en de ouderen hielden het wel voor gezien op de werkplek. Niet dat dit alles arbeidsplaatsen voor jongeren schiep, maar dat is een detail.

Nu zijn we zo’n tien jaar verder, en de politiek is volkomen van richting veranderd. De weg kwijt, zou je ook kunnen zeggen, want wat is het geval? Opeens moeten ouderen langer werken, en om dat te bevorderen moet de AOW-leeftijd naar 67. Dat de PvdA tegelijk pleit voor een vierdaagse werkweek, is voor een normaal mens dan ook niet te begrijpen. Nu is de AOW in principe een omslagstelsel, hoewel er wel premie wordt betaald, dus je zou je kunnen voorstellen dat de betaalbaarheid niet vanzelfsprekend is. Echter, economen van naam kunnen ons voorrekenen dat zolang je meerekent dat veel van de AOW-uitgaven via de belasting terugvloeien naar de schatkist, de uitgaven voor de AOW als percentage van het nationale inkomen in de voorzienbare toekomst nauwelijks zullen veranderen.

Ook kun je vergrijzing niet los zien van ontgroening. Doordat in toenemende mate jongeren meer scholing ontvangen en later op de arbeidsmarkt verschijnen, beginnen ze dan ook pas op een wat latere leeftijd bij te dragen aan de AOW-premies. Nu zal niemand die bij zijn verstand is, betogen dat die jongeren dan maar wat korter moeten doorleren, maar het is wel een aspect dat meegenomen moet worden. Maar om dat nu op de ouderen af te wentelen, gaat wellicht wat snel en wat ver.

Er zijn wat meer probleempjes waar je de minister of de coalitiepartijen niet over hoort. Hoe gaat dat met de aanvullende pensioenen? Die komen tot stand via een kapitaalgedekt systeem, en zijn het resultaat van CAO-overleg tussen werkgevers en werknemers. Daar gaat de minister dus helemaal niet over, en dat is maar goed ook. Die aanvullende pensioenen gaan meestal in op een leeftijd van 65 jaar. Bovendien wordt bij de vaststelling van het niveau van de pensioenpremies al lang rekening gehouden met het feit dat mensen heel geleidelijk wat ouder worden. Voor dit zogenaamde “langlevenrisico” wordt dus al gewoon betaald via de premiestelling. Wat wil de minister nu? Als de AOW-leeftijd naar 67 jaar gaat, ontstaat er voor de werkenden een gat van twee jaar tussen de ingang van het aanvullende pensioen en de AOW. Dat inkomensverlies treft de mensen met een klein aanvullend pensioen verreweg het meest. Minister van Sociale Zaken zei u?

Tenslotte de arbeidsmarkt voor ouderen. Prachtig om de ouderen die arbeidsmarkt op te jagen, maar bestaat die arbeidsmarkt wel in voldoende mate? Daar kan men ernstig aan twijfelen. Jarenlang zijn werkgevers geïndoctrineerd met het idee dat je ouderen beter kwijt dan rijk kan zijn. Ze zouden onbekwaam, te duur, vaak ziek zijn, en wat al niet meer. Allemaal zaken die door de feiten weersproken worden, maar wie wil er nog feiten als het om een hype gaat? Zou die mentaliteit van de werkgevers, en dus ook de overheid, nu opeens totaal veranderd zijn? Of zijn ouderen alleen welkom als ze op een koopje willen werken, waarbij grote reducties in hun salaris gesuggereerd worden? Kortom, waar staan die ouderen die als het aan minister Donner ligt hun “geluk” mogen proberen op de arbeidsmarkt? Je hoeft geen rekenmeester te zijn om te constateren dat wat je denkt uit te sparen met de AOW leeftijdverhoging, binnenkort uitgekeerd kan worden in de vorm van werkloosheids- of bijstanduitkeringen. Wat een perspectief, voor iemand met de portefeuille van Sociale Zaken…..

Samenvattend, in de discussie worden de vergrijzing en de economische crisis misbruikt als opportunistische argumenten om met bijzonder weinig onderbouwing besparingen op de AOW voor te stellen. Gezien het ontbreken van een zinnige discussie over alle zaken die er in deze heikele kwestie toe doen, kan de AOW maatregel niet anders dan als een botte, opportunistische belastingverhoging uit de koker van Donner de Drammergezien worden.

Kees de Lange

De samenzwering

zaterdag 30 mei 2009

Kees de Lange Kees de Lange

Als beren komen ze op de honing af. Als vliegen op de stroop. Zet ergens een grote pot met geld neer, en allerlei politici en knakenjagers staan vooraan bij hun pogingen iets van de poet te bemachtigen. Niet anders is het bij de pensioenfondsen, uitgesteld loon van de deelnemers en uitsluitend bedoeld voor hun pensioenvoorziening, maar al te vaak de prooi voor een rijk assortiment aan grijpgrage types. Tijd voor een beschouwing. Lees ook het Nieuws van 29 mei.

Pensioen is een normaal loonbestanddeel dat overeengekomen wordt tussen werkgevers en werknemers in CAO-onderhandelingen. Pensioen is daarbij niet uitzonderlijk of buitengewoon. Ook zaken als een dertiende maand, vakantiegeld, spaarloon, komen op dezelfde manier tot stand. Bij de besteding van uw dertiende maand kijken werkgever en vakbond niet over uw schouder mee of u dat wel naar hun zin doet. U zou dat ook niet accepteren, en gelijk heeft u. Maar waarom is het bij onze pensioenen, ons uitgestelde loon waar we een leven lang verplicht voor sparen, dan wel acceptabel dat werkgevers en vakorganisaties alles over dit loonbestanddeel te zeggen hebben en u zelf helemaal niets? Als werknemer draagt u verplicht bij. U bent degene die alle risico’s loopt, maar anderen maken voor u uit hoe het pensioenfonds bestuurd wordt en welk beleggingsbeleid gevoerd wordt. Meestal veel te risicovol dus, en met dikwijls rampzalige resultaten, dat heeft de afgelopen periode wel geleerd. En u bent de klos. U blijft met de Zwarte Piet zitten. Werkenden en gepensioneerden, niemand uitgezonderd.

Maar laat me voor wie nog steeds ziende blind is wat voorbeelden geven. Een bedrijfstakpensioenfonds wordt bestuurd door een gelijke vertegenwoordiging vanuit werkgevers en vakorganisaties. Met deze werkgevers zijn we snel klaar. Zij dragen geen enkel risico, en hun aanwezigheid in de pensioenfondsbestruren is nog slechts een relikwie uit een voorbije eeuw. Hoe eerder de werkgevers uit de besturen geloosd worden, hoe beter. Met de vakorganisaties is het niet echt veel beter gesteld. Representatief voor de werkenden zijn zij nauwelijks meer, en voor de gepensioneerden nog minder. Het is niet voor niets dat zowel jongeren als gepensioneerden in verzet komen tegen de invloed van buitenstaanders als het FNV op hun eigen uitgestelde loon. Wie door de vakorganisaties vertegenwoordigd wil worden. moet dat vooral zelf weten en uitspreken. De grote meerderheid van jongeren en ouderen heeft het met deze club echt helemaal gehad. Definitief. Onomkeerbaar.

Momenteel worden er pogingen gedaan om de Pensioenwet te veranderen om gepensioneerden meer invloed op hun eigen uitgestelde loon te geven. Er ligt al geruime tijd een initiatiefwetsvoorstel van Fatma Koser Kaja (D66) en Stef Blok (VVD). De Raad van State heeft dit wetsvoorstel van een uitermate duidelijk positief advies voorzien. Waarom wordt het dan niet per omgaande aangenomen? Dat is dan toch niet te begrijpen? Toch wel, zoals het navolgende zal leren.                                                                                                                                                                                                              Het zal u niet ontgaan zijn dat we in een kredietcrisis zitten die zeer ernstige gevolgen heeft voor onze financiële instellingen en pensioenfondsen. Het is nu ook algemeen aanvaard dat een zieke bonuscultuur en regelrechte incompetentie van duurbetaalde leidinggevende functionarissen bij banken en pensioenfondsen een belangrijke rol hebben gespeeld bij deze rampspoed. Geheel vrijwillig hebben zij enorme bedragen gestoken in Amerikaans financieel zwerfvuil. Een bruggenbouwende ingenieur die dergelijke fouten maakt, wordt terecht op staande voet ontslagen. Een goede aanleiding om ook in de financiële sector op zoek te gaan naar de schuldigen toch?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           Tja, maar zo gaat dat dus niet in dit geval. Falende bestuurders worden niet ontslagen, worden niet voor de rechter gedaagd wegens wanbeleid, worden niet met pek en veren overgoten en over de grens gezet. Hoe zou dat komen? Laten we eens wat berichten uit de pers nader onder de loep nemen, dat zal erg leerzaam blijken.

De vakorganisaties? Merkwaardig is dat zij zich opwerpen als de verdedigers van de belangen van in feite iedereen. Nog merkwaardiger is dat er mensen zijn die dat geloven. Het zijn wel de vakbonden die direct verantwoordelijk zijn voor een desastreus beleggingsbeleid van uw pensioengelden. Het zijn wel de vakbonden die direct verantwoordelijk zijn voor de benoeming van aantoonbaar incompetente brekebenen zoals Harry Borghouts bij het ABP. Het zijn wel de vakbonden die hun eigen drukke bestuurders in lucratieve bijbaantjes bij de fondsen manoeuvreren, terwijl naar inzet en kennis van zaken nooit gevraagd wordt. Het zijn wel de vakbonden die u en uw pleitbezorgers al jaren uit de besturen en de medezeggenschapsraden van de pensioenfondsen houden. Op zoek naar schuldigen aan de financiële crisis? We weten precies waar die schuldigen onder meer zitten. In de top van de vakorganisaties. En u was aanvankelijk verbaasd dat de vakbonden nooit om nader onderzoek riepen? Wist u overigens dat de vakorganisaties niet eens kans zien hun eigen geld fatsoenlijk te beleggen? En zij zouden zeggenschap over uw uitgestelde loon moeten hebben? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Allereerst ons geliefde kabinet. Impopulairder dan ooit, maar eveneens ongekend arrogant. Minister Bos (PvdA), op kosten van de belastingbetaler de ‘redder’ van diverse banken die door eigen wanbeleid in de problemen kwamen, heeft een nieuw plannetje. Laten de pensioenfondsen investeren in deze dubieuze instellingen, die nog steeds geleid worden door dezelfde figuren die direct verantwoordelijk zijn voor de aangerichte schade. Hun bonussen zijn een tikkeltje teruggeschroefd, maar nog steeds moet hun vermeende ‘talent’ bovenmatig beloond worden. En dat soort brokkenmakers zou onze pensioengelden moeten beleggen en beheren? Waar was de heer Bos toen het gezonde verstand werd uitgereikt, vraag je je af.

Een andere coryfee uit ons geliefde kabinet is Donner, minister van Sociale Zaken. Nee, dat is geen cynische grap van mijn kant, het is de lugubere werkelijkheid. Te pas en vooral ook te onpas laat de man allerlei reutels los over ons pensioenstelsel. Die oprispingen deugen zelden, maar ze hebben altijd twee dingen gemeen. De problemen moeten afgewenteld worden op de verplichte deelnemers aan de pensioenfondsen die nooit een snars te zeggen hebben gehad, en laten we ook vooral niet op zoek gaan naar de verantwoordelijke puinstorters. Want al te vaak zijn dat makkers uit het Donneriaanse netwerk.

De hooggeleerde Professor Bovenberg, onze roeptoeter van het CDA en in zijn spaarzame vrije tijd ook nog econoom in Tilburg naar het schijnt? Onze ‘pensioendeskundige’ zit vol plannetjes die via de doorgaans weinig kritische media over ons uitgestort worden. Geheel in de CDA-traditie gaat het altijd om het parkeren van de Zwarte Piet bij de fondsdeelnemers, en wordt de schuldvraag nooit gesteld. Teveel CDA-vriendjes met ranzige margarine op het hoofd wellicht?

De conclusie is duidelijk. Bij de komende parlementaire enquête over de financiële ellende die dit land helaas kent, is het van het grootste belang dat vooral de onschuldige slachtoffers van deze crisis gehoord worden. Dat zijn niet de onmaatschappelijke, immorele, graaigrage elementen wier bonus tijdelijk wat lager is. Dat zijn wel de werkenden en de gepensioneerden, dat zijn wel de mensen die door het toedoen van deze profiteurs hun baan dreigen te verliezen. Als NBP staan we klaar om bij de parlementaire enquête onze duiten in het betreffende zakje te doen. Het wordt een keer tijd, zou ik zeggen.

Kees de Lange                                                                                                                                                                                  

Wakker worden!

dinsdag 2 mei 2006

Er gaat vrijwel geen dag voorbij of er verschijnen publicaties over pensioenen in de persmedia. Uit sommige artikelen blijkt dat veel mensen zelf zouden willen bepalen wanneer zij hun pensioengeld opnemen en zeggenschap willen over de hoogte van de te betalen pensioenpremie. Regelmatig wordt ook de ‘vergrijzing’ genoemd als bedreiging voor de Nederlandse economie. (lees verder…)

Oproep tot een publiek debat over pensioenen

donderdag 26 juni 2003

De NBP, de Nederlandse Bond voor Pensioenbelangen, doet een dringend beroep op bestuurders van de PVK, de Pensioen & Verzekeringskamer en op de bestuurders en directie van de pensioenfondsen, om de voorgenomen exorbitante salarisverhogingen van hun top niet door te laten gaan. (lees verder…)