VK 6 juni 2021.
Een interessante column van Sander Schimmelpeninck.

Wilma Berkhout is het maar ten dele met hem eens.
Het klopt dat in de huidige tijd het zijn van maatschappelijk succesvol en een winnaar of held zijn, in de eerste plaats het verdienen ven heeeeel veul geld is.
Het dedain van het zijn van kleine krabbelaar, ambtenaar en dus looser bent, als je niet veel geld hebt of krijgt voor je werk. Het gaat in deze tijden niet om de inhoud van je werk, dat je daardoor geïnspireerd of gedreven wordt, dat je een vak met hart en ziel uitoefent en een mens bent die misschien niet alleen maar voor het grote geld gaat.
(Vooral) zoon of (soms) dochter kan beter beurshandelaar worden, of (toevallig digitaal en dan is het ineens innovatief, wat in 98 % van de gevallen wel meevalt) een platform benutten, of huizenmagnaat zijn, dan dat je met hart en ziel, verpleegkundige, politieagent, rechter, arts, automonteur, leraar of winkelier wordt.

In de coronacrisis werd juist duidelijk dat dit wel essentiële beroepen zijn, die waardevol zijn voor de maatschappij en niet de beurshandelaar of booking.com.
Met bullshit posities kun je tegenwoordig rijk worden en dan ben je dus succesvol. Dat er ook slechte ambtenaren kunnen zijn ben ik met Sander eens. Net zoals er succesvolle appmakers zijn die geluk hebben, maar niet zo goed zijn.
Dat het zijn van looser (klein salaris) en ambtenaar niet cool is ben ik met Sander eens. Dat dat wel eens de drijfveer voor het handelen van Sywert is geweest, ook. Hij is een kind van de extreem neoliberale cultuur en heeft de tegenstelling tussen communisme/socialisme en kapitalisme en markt nooit meegemaakt. Men heeft het dan over links of rechts maar daar zit het hem niet in. Het zit hem er in dat er verschillende kanten in elk mens zitten, die in elk maatschappijsysteem spelen: enerzijds de goede kanten als medemenselijkheid, solidariteit, zorgen voor de minderbedeelden , maar ook de lelijke kanten als hebzucht (ikke, ikke) en afgunst (wat ik niet heb, zul jij vooral niet hebben). Beide lelijke kanten hebben het communisme ten onder doen gaan, ikke ikke (de privileges van de elite) en de afgunst. (elkaar kapotmaken in plaats van eerlijk concurreren op de markt.) Die lelijke kanten zijn ook het failliet straks van het neoliberalistische roofkapitalisme. Ook ikke ikke en afgunst.
Maar in de gang naar dat faillissement zitten we er wel midden in en het heeft deze cultuur gecreëerd.
Het is niets nieuws wat Sywert doet. Vriendjespolitiek en privileges gebruiken om met veel geld succesvol te zijn. De hebzucht prevaleert bij velen genoeg. Nieuw is dat hij vooral applaus wilde voor zijn “goedheid” en maatschappelijke betrokkenheid en zijn slimheid dat voor elkaar te krijgen. Hij hielp de mensen en de mensen in essentiële beroepen, dat was het goede image. Die schijn hield hij op. Daar zit hem de pijn. Het veinzen van de goede kanten, terwijl jouw hebzucht en de afgunst naar rijkere vriendjes er echt onder zitten.
Toen ik een jaar of zes was droomde ik van Ivanhoe en Robin Hood. De helden die opkwamen voor de zwakkeren en onrecht bestreden. Dat wilde ik ook. Dus wilde ik in het kinderspel hen zijn en niet de jonkvrouw of prinses. Toen ik 12 was, wist ik wat ik wilde worden. Net als mijn held Perry Mason, advocaat. Het onrecht bestrijden en opkomen voor de zwakkeren. Toen ik studeerde aan de universiteit van Tilburg werd mij duidelijk wat veel advocaten doen, veel geld verdienen met het verdedigen van misdadigers. Ik besloot fiscaal recht te studeren en werd belastinginspecteur. Zorgen dat iedereen zijn rechtvaardige deel aan de samenleving levert, het bestrijden van belastingenontduiking en van belastingconstructies. Een fantastisch en spannend beroep, waar ik onrecht kon bestrijden. Ze zeiden dat ik er best goed in was en genoot bij – toen- de beste belastingdienst van de wereld. Als vrouw werd mij lang voor de voeten gegooid dat vrouwen niet in de financiële wereld thuishoren. Maar ik geloofde niet dat ze er niet thuishoren (vele vrouwen haken daarom af), en ik kreeg gelijk en voelde me thuis. McKinsey rukte op. Ook bij de belastingdienst. Bedrag x ophalen en anders lever je maar personeel in. Zoiets werd het. Ik ben begin 2010 vertrokken en zzp er geworden. Ik ging leiderschapstrainingen geven. Mensen leren hoe het in mijn ogen wel moest en dat was niet de McKinsey leer.
Nu ben ik met pensioen en heb me op het pensioendossier gestort. Ik kan niet tegen onrecht.
In de ogen van velen ben ik vast een looser. Voor mij geen miljonairsbeurs, maar was ambtenaar en kleine ondernemer, die voor de inhoud van het vak ging en voor het resultaat voor de mensen ging. Daar heb ik hart en ziel in gelegd heb en doe dat nog. Met als "pech" een pensioen van loosersclub ABP. Misschien mag ik dáárom niet in een talkshow komen en de pensioen onrechtvaardigheid voor miljoenen deskundig van de daken schreeuwen.
Sywert mocht wel komen. Maar ik kan naar mezelf in de spiegel blijven kijken.

Lees het artikel hier.