De gemiddelde Nederlandse burger heeft geen vertrouwen meer in zijn financiële instellingen, in het bedrijfsleven, in de politiek en in de pensioenfondsen. De gevestigde orde (vakbonden, werkgevers, het merendeel van de oude politiek), met grote belangen bij het in stand houden van de status quo, kiest er nog steeds voor de ogen voor deze vertrouwenscrisis te sluiten en de gebruikelijke machtspolitiek van het eigenbelang te continueren. Kees de Lange wijdt er een weblog aan onder de titel ‘Verspeeld vertrouwen’.

In zijn analyse ontbreken ook de nieuwe ontwikkelingen bij het ABP niet. Met name wordt ingegaan op het Rendez-Vous in oktober 2010, waar de keuze voor sprekers wel een zeer selectieve is, en een belediging aan het adres van alle gepensioneerden. In de landelijke pers verschenen ook berichten over hoe uiteindelijk de verkoop van het hedgefund Alpinvest, eigendom van de pensioenfondsen ABP en Zorg en Welzijn, wordt voorbereid. Dit hedgefund kenmerkte zich niet zozeer door de fantastische opbrengsten ten behoeve van de verplichte deelnemers in deze pensioenfondsen, maar vooral door de obscene beloningen die de leiding voor zichzelf reserveerde.

De koepel van bedrijfstakpensioenfondsen, betaald door de deelnemers in de fondsen, gaat voort met de achterhoedegevechten tegen medezeggenschap van gepensioneerden over hun eigen uitgestelde loon. Nu na ruim veertig jaar in de Tweede Kamer bestuursdeelname van gepensioneerden niet langer geblokkeerd kan worden door vakbonden, werkgevers, en slippendragende partijen als het CDA en de PvdA, is dit een stuitende vertoning.

De ambtenarenpensioenen bij het ABP zijn in gevaar. Onlangs werd bekend gemaakt dat de dekkingsgraad gezakt was tot 95, ver beneden het vereiste minimum van 105. Natuurlijk werd de lage rente weer eens aangevoerd als de hoofdreden. Het mooie van dit argument is dat de schuldvraag niet gesteld hoeft te worden. Evenmin hoef je dan in te gaan op de zeer matige beleggingsresultaten. Maar zo langzamerhand beseft iedereen dat het ABP ver achterblijft bij andere pensioenfondsen die er een wat verstandiger risicomanagement op na houden. Niettemin heeft het ABP bestuur nog niets geleerd. Kritiek wordt hooghartig weggewuifd, en de bevoogding van de verplichte deelnemers neemt eerder toe dan af. Tijd voor Kees de Lange om er maar weer eens een weblog aan te wijden, onder de titel ‘Het ABP moddert door’.

Na veertig jaar strijd wordt eindelijk het normale normaal: verplichte deelnemers en gepensioneerden in de bedrijfstakpensioenfondsen gaan plaats nemen in de fondsbesturen. De Tweede Kamer heeft het initiatiefwetsvoorstel van Fatma Koser Kaya en Stef Blok op donderdag 1 juli 2010 aangenomen. Voorwaar een mijlpaal. Nu de Eerste Kamer nog.

De NBP is de organisatie die zich eerst jarenlang alleen, later ook met de steun van anderen voor medezeggenschap van gepensioneerden heeft ingezet. Erwin Nypels, oud-voorzitter van de NBP, heeft over de jaren zeer veel werk verzet om dit wetsvoorstel op te stellen en door de politieke mijnenvelden te loodsen. Het is de redactie van deze website een groot genoegen hem aan het woord te laten in zijn weblogTweede Kamer aanvaardt wetsvoorstel medezeggenschap in pensioenfondsbesturen!’ . Dit resultaat kon uitsluitend bereikt worden door de nieuwe samenstelling van de Tweede Kamer na de verkiezingen van 9 juni. Zelfs nu nog stemden CDA, PvdA en CU, partijen die door dik en dun de belangen van vakbonden steunen ook als dit leidt tot verregaande bevoogding van gepensioneerden, tegen het wetsvoorstel. Ook nu hebben ouderen van deze partijen nog steeds niets te verwachten.

Ja, de vakbonden. Zoals altijd niet geïnteresseerd in de belangen van de verplichte deelnemers in de fondsen, maar des te meer in goedbetaalde baantjes voor hun kaderleden. Het Financieele Dagblad bericht op 2 juli dat de FNV in grote meerderheid het AOW akkoord goedgekeurd zou hebben. In hun redactioneel commentaar van dezelfde dag wordt zelfs de lof van dit akkoord bezongen. Reden voor Kees de Lange, de NBP voorzitter, een ingezonden brief naar het FD te sturen waarin de puntjes op de i worden gezet.

En dan het ABP. In november 2009 kreeg de NBP naar aanleiding van de Kassa uitzending het verwijt de zaken veel te zwart voor te stellen. Naar nu blijkt, waren wij toen nog veel te optimistisch. Het ABP ziet zich nu gedwongen de premies te verhogen omdat de dekkingsgraad opnieuw gezakt is naar een troosteloos niveau. Niettemin blijft het ABP arrogant als vanouds. Kritiek op deze organisatie wordt door het bestuur consequent weggewuifd of genegeerd. Onlangs heeft de NBP een kritische brief geschreven over de inhoud van het jaarlijkse Rendez-vous en de noodzaak hier veranderingen in aan te brengen. Het ABP wist niet hoe snel ze zich van deze zaak moesten distantiëren, uiteraard zonder op de inhoud in te gaan. Lees de brief. De NBP kan zeer goed leven met deze uitkomst. De NBP is namelijk niet te koop, en is kritisch waar kritiek nodig is. Zoals ten aanzien van het ABP.

De website van de NBP heeft door de afwezigheid van enkele mensen enige weken op een wat lager pitje gestaan. Maar tegenwoordig is er in de pensioenwereld nooit rust. Vakbonden en werkgevers hebben namelijk een pensioenakkoord gesloten dat in het verkiezingsgeweld grotendeels onderbelicht is gebleven.

De NBP laat zich uiteraard niet onbetuigd. In een programma van Eénvandaag op 21 juni dat door 1,2 miljoen mensen werd bekeken, komt voorzitter Kees de Lange uitgebreid aan het woord, samen met Emilie Schols van Pensioenkijker en Martin Pikaart van AVV. Het NBP standpunt is duidelijk: werkgevers uit de fondsbesturen, volledige democratisering van de pensioenfondsen, zeggenschap van iedereen over het eigen pensioen, en vrijheid om het eigen pensioenfonds te kiezen. In zijn weblog Pensioenverraad gaat Kees de Lange op nog wat zaken in.

Met de dekkingsgraad van de pensioenfondsen gaat het erg slecht. Het wordt duidelijk dat veel fondsen weer terug bij af zijn. In de Kassa uitzending van november 2009 kreeg de NBP het verwijt de zaken te somber voor stellen. Helaas moet geconstateerd worden dat we nog te optimistisch zijn geweest.

Met het arrogante ABP gaat het ook bijzonder slecht. Met een dekkingsgraad van slechts 96 zijn de problemen enorm. Dat het ABP het debat met de NBP of andere critici niet aandurft is geen geheim. Brieven worden niet beantwoord. Een recente brief van de NBP over het jaarlijkse Rendez-vous is tot nu toe evenmin van een antwoord voorzien. Men schijnt nog steeds niet te beseffen dat men ons geld beheert. We blijven echter op assertieve wijze de belangen van onze leden steunen.

Op 9 juni a.s. hebben we verkiezingen voor de Tweede Kamer. Weet u op welke partijen u absoluut NIET moet stemmen, maar twijfelt u waarop dan WEL? Het antwoord op deze vraag kunt u krijgen door de partijprogramma’s te lezen en na te gaan in hoeverre uw belangen als gepensioneerde aan de orde komen. Om u daarbij te helpen heeft de NBP een vragenlijst gestuurd aan alle partijen over hun verkiezingsprogramma. Van al deze partijen hadden alleen GroenLinks, SGP en TON het fatsoen om te antwoorden. De overige partijen vonden ouderen kennelijk niet interessant genoeg om er tijd aan te besteden. Dat is helaas typerend voor de huidige Nederlandse samenleving. De meerderheid van de politiek is het eens: ouderen zijn een probleem, en ouderen moeten gewoon de crisis betalen. Maar een ouderenbeleid? Bij verreweg de meeste politieke partijen moet je daarvoor niet aankomen. Ouderen zijn een kostenpost, vergrijzing is alleen maar een probleem en een last voor de samenleving, en de mening van ouderen moet je vooral niet serieus nemen. Met deze houding wordt een steeds groter deel van onze bevolking buitenspel gezet. Het zijn wel de ouderen die met grote inspanningen dit land weer opgebouwd hebben na een desastreuze 2e Wereldoorlog. Zijn diezelfde ouderen nu geestelijk te onvolwaardig om mee te mogen spreken over hun eigen financiële toekomst? De NBP walgt van een dergelijke houding.

In een uitgebreid weblog gaat Leo van Heesch in op de verkiezingsprogramma’s, met name waar het gaat om het ouderenbeleid. De uitkomst is ontluisterend. Natuurlijk zou het zo kunnen zijn dat om redenen die de NBP niet onderzocht heeft, kiezers politieke voorkeuren hebben die niets te maken hebben met ouderenbeleid. Dat mag natuurlijk. Als we de programma’s echter strikt bekijken vanuit het perspectief van de belangen van ouderen, dan is het merendeel van de programma’s uitermate beschamend, en de keuze wel erg schamel. Na lezing van dit weblog weet u in elk geval wat de consequenties van uw keuze op 9 juni zijn voor uw eigen financieel-economische positie. Mopper dus niet op de NBP als er opnieuw een kabinet uit de bus komt dat uw belangen negeert. Want een gewaarschuwde gepensioneerde telt voor twee. En als ‘elke stem telt’, zet dat wel degelijk zoden aan de dijk.

Nederland bevindt zich in een financiële crisis. Politieke ‘leiders’ buitelen over elkaar heen met ongeloofwaardige verhalen. Liever dan naar hun programma’s voor de toekomst te kijken, is het verhelderend hun ‘prestaties’ uit het verleden tegen het licht te houden. Daar wordt een mens niet vrolijk van. Bewezen incompetentie uit het verleden is immers geen garantie voor succes in de toekomst. Met name ouderen en gepensioneerden lijden al jaren achtereen koopkrachtverlies. Ouderen worden uitsluitend beschouwd als probleem. Politici mogen dan wel roepen dat ‘iedere stem telt’, maar het uitrangeren van ouderen in de Nederlandse samenleving gaat onverminderd door. Zeggenschap over de eigen toekomst is ouderen niet gegund. Over ‘de boel bij elkaar houden’ gesproken, ouderen kunnen straffeloos buiten de samenleving geplaatst worden. Lees de weblog over verarming in Nederland van Prof. Dr. Geert Braam.

Ook in barre tijden is er soms goed nieuws. De behandeling van het Koser Kaya / Blok initiatiefwetsontwerp en het op de valreep ingediende Kabouter PLOP amendement wordt uitgesteld tot na de verkiezingen. De doorzichtige truc van CDA en PvdA om nog vóór de verkiezingen de belangen van gepensioneerden opnieuw voor vele jaren te frustreren, is daarmee voorlopig mislukt. En met een beetje geluk komen de indieners van dit schandalige amendement niet meer terug in de Tweede Kamer.

Minder goed nieuws is dat de werkgevers en vakbonden beweren een akkoord te hebben gesloten over uw aanvullende pensioenen. Gepensioneerden hebben van deze regenten niets te verwachten, en de eerste tekenen bedriegen niet. We komen uitgebreid op deze materie terug. Bereid u alvast maar voor op een verdere verslechtering van de positie van gepensioneerden. Indexatie dreigt een woord uit de geschiedenisboekjes te worden.

In het begin van de jaren 90 van de vorige eeuw is er ruim 30 miljard gulden, zo’n 15 miljard euro, ‘verdwenen’ bij het ABP, het grootste pensioenfonds van Nederland. Tot voor kort was onduidelijk waar dat geld echt gebleven was. Alle betrokkenen, zoals overheid, werkgevers en vakbonden, hielden de kaken stijf op elkaar en suggereerden dat er niets aan de hand was. Aan Hennie Kemner komt de eer toe de waarheid, ondanks veel tegenwerking, uiteindelijk boven tafel te hebben gekregen. Lees zijn ontluisterende relaas ‘Het ABP en het mysterie van de verdwenen miljarden’.

Als het ABP in het nieuws is, is het doorgaans in negatieve zin. Behalve natuurlijk als de eigen woordvoerders iets te melden hebben. Zo kwam in de Volkskrant van 12 mei naar buiten dat het ABP miljarden ‘belegd’ had in Grieks financieel zwerfvuil. Nu loopt het ABP bij de aanschaf van ondeugdelijke financiële producten meestal voorop, maar ditmaal wist de vicevoorzitter, Joop van Lunteren, te melden dat het ABP bestuur er niet zenuwachtig van was geworden. Wij wel, meneer Van Lunteren, wij wel.

In de ABVA-KABO, de ambtenarenbond van het FNV, rommelt het. Bij recente interne verkiezingen werd Xander den Uyl gewipt uit het dagelijks bestuur. U kent de kritiek van de NBP op deze bondsbons in zijn rol als ABP bestuurder. Daar vertegenwoordigt hij slechts een ondergeschikt deel van de werknemers en vrijwel geen gepensioneerden. Nu hebben zelfs zijn eigen leden het vertrouwen in hem opgezegd. Wanneer trekt Xander den Uyl de onvermijdelijke conclusie en stapt hij op bij het ABP? En laat hij Harry Borghouts gelijk meenemen.

En dan de eurocrisis, die met name voor gepensioneerden enorme risico’s met zich meebrengt omdat het te verwachten aanjagen van de inflatie de pensioenen zal uithollen, erger dan nu al het geval is. In de Volkskrant van 20 mei 2010 wordt door Marc Peeperkorn uiteengezet hoe het huidige stabiliteitspact (het woord alleen al) aan een ingrijpende revisie toe is. Onze gastcorrespondent André ten Dam, expert op monetair gebied, gaat tenslotte op zoek naar ‘De waarheid over de euro’.

De gevolgen van de ingrijpende financiële crisis van 2008 zijn nog niet verwerkt of een nieuw financieel debacle heeft zich al aangediend. Dit keer betaalt u als belastingbetaler de prijs voor jarenlange onrealistische politiek ten aanzien van Europa. Het uitbreiden van de Eurozone met landen die nauwelijks financiële discipline kennen en vervalsing van hun statistieken niet schuwen, zonder van te voren duidelijke sancties af te spreken, blijkt een politieke blunder met enorme economische gevolgen. De paniekerige reddingsoperatie op uw kosten levert de Europese Centrale Bank uit aan politici. De geldpersen draaien, de inflatie rijst de pan uit, en gepensioneerden die naar hun indexatie kunnen fluiten en hun koopkracht zien verdampen zijn de eerste slachtoffers. Kees de Lange schrijft er een weblog over onder de titel ‘Europa laat de geldpersen draaien’.

Al bij de introductie was de Euro zeer omstreden. Dat verbaast niet als men beseft dat het ging om een politiek project, waaraan harde economische overwegingen ondergeschikt waren. Hoewel dat natuurlijk ontkend wordt door de verantwoordelijke politici, is onze Nederlandse gulden tegen zeer ongunstige voorwaarden ingeruild tegen de Euro. Op 11 september 2009 publiceren Harry Geels en André ten Dam een artikel in Me Judice over deze zaak. Alsof dat niet erg genoeg was, worden nu de toch al ontoereikende regels van het stabiliteitspact verder opgerekt om het Griekse wanbeleid door landen die hun zaken beter op orde hebben te laten subsidiëren. André ten Dam betoogt op 18 april 2010 dat het hier om verdragsschending gaat. In een speciaal voor deze website geschreven beschouwing van 7 mei 2010 betoogt André ten Dam dat de Eurozone aan een grondige herstructurering toe is.

Dat zeggenschap van gepensioneerden en jongeren in de pensioenfondsen al 40 jaar door een kongsi van werkgevers en vakbonden wordt afgehouden is geen nieuws. Wel nieuws is dat CDA en PvdA zich onlangs weer eens hebben opgeworpen als de loophondjes van deze organisaties. Bij de bedrijfstakpensioenfondsen (waarvan ruim 80% van de werkenden en gepensioneerden verplicht deel uitmaken) lopen de werkgevers geen enkel risico maar hebben wel het hoogste woord. Dat de vakbonden representatief voor alle werkenden zouden zijn, geloven ook de eigen vakbondsleden al lang niet meer. Dat ze de gepensioneerden zouden vertegenwoordigen, is een sprookje uit ‘Duizend en één nacht’. Het verwerpelijke Kabouter PLOP amendement (zie weblog van 17 april 2010) wordt van harte gesteund door CDA minister Donner, zoals u uit zijn brief aan de Tweede Kamer kunt lezen.

Tenslotte de aanbevelingen van de commissie Don. Weliswaar geloven werkgevers en vakbonden tegen beter weten in dat de rendementen op beleggingen van pensioenfondsen in de toekomst op een onverminderd hoog niveau zullen blijven. Echter, zij zijn de enigen die dat nog geloven. Of zij lezen geen kranten over de financiële crisis, of de belangen om hun leden aan baantjes te blijven helpen staan helder denken in de weg. Zo verzinkt het Nederlandse pensioenstelsel in een moeras van illusies. De slachtoffers? De verplichte deelnemers die geen kant opkunnen. Lees wat de pensioenkoepels (u weet wel, die clubs die door u betaald worden en die consequent uw belangen negeren) over de problematiek te zeggen hebben.

Lees vooral ook hoe het pensioenfonds PGGM met de middelen en de belangen van gepensioneerden omgaat. In de Volkskrant van 28 april doet Yvonne van Dam op onnavolgbare wijze haar verhaal. De lezer van deze website zal er veel in herkennen. Helaas is haar relaas tekenend voor wat zich bij vrijwel alle bedrijfstakpensioenfondsen afspeelt.

In het Tweede Kamer debat over het initiatief wetsontwerp van Koser Kaya – Blok worden gepensioneerden geschoffeerd door een amendement van Patricia Linhard (PvdA) en Pieter Omtzigt (CDA). Kees de Lange schrijft een cynisch weblog onder de titel ‘Kabouter PLOP in Pensioenland’.