Op maandag 22 maart 2010 was er een hoorzitting in de Tweede Kamer over de pensioenproblematiek. De lobby machine draait dus op volle toeren. Zo is het ABP met een ‘plan’ gekomen om de deelnemersraad de bevoegdheid te geven het bestuur naar huis te sturen. De NBP voorzitter meent dat dit voorstel een wassen neus is. In zijn weblog ‘Pensioenpoppenkast’ gaat Kees de Lange er uitgebreider op in.

In de landelijke pers komen werkgevers en vakbonden, zelf de spreekwoordelijke vertegenwoordigers van deelbelangen, weer met hun grijsgedraaide riedel dat behartigers van deelbelangen niets te zeggen moeten hebben in fondsbesturen. Het Alternatief Voor Vakbond (AVV) komt gelukkig met een onderbouwd tegengeluid. En als klap op de vuurpijl komt demissionair minister Donner op 23 maart met een brief waarin hij het met niemand eens is, maar evenmin duidelijk aangeeft wat hij dan wel wil. Dat schiet dus lekker op allemaal. En alsof dat nog niet erg genoeg is, trekt CDA-goeroe Lars Bovenberg weer eens een paar blikjes plannen open die zoals altijd negatief voor gepensioneerden uitpakken, zoals het eigen huis als spaarpot.

In een uitgebreide brief aan de pensioenfondsen velt De Nederlandsche Bank (DNB) een vernietigend oordeel over het beleggingsbeleid en de beleggingsstrategie van veel fondsen. Ook het korte-termijn denken van de fondsen wordt scherp bekritiseerd. Op deze website zijn deze standpunten al veel vaker verkondigd en onderbouwd, maar nieuw is dat de toezichthouder het keihard zegt. Voor de fijnproevers is er de volledige brief van DNB. DNB constateert onder meer ‘dat pensioenfondsen geen goed zicht hebben op het eigen vermogen’. Dat is ronduit verbijsterend, omdat de dekkingsgraad wordt vastgesteld juist op basis van dit eigen vermogen en omdat uit die dekkingsgraad weer de indexatie van de pensioenen volgt. Waar zijn we in ’s hemelsnaam mee bezig? In een weblog laat Prof. Dr. John de Vries uit Limburg zijn licht schijnen over de uitermate schimmige discussie over diezelfde dekkingsgraad. Hoe die berekend wordt mag u niet weten, maar uw pensioen hangt er wel van af!! Een schandelijke vertoning, en onbegrijpelijk dat er nog mensen vrij rondlopen die de voorwereldlijke manier waarop pensioenfondsen bestuurd worden verdedigen.

Fondsbesturen betogen nog altijd dat fatsoenlijke medezeggenschap en medebestuur van gepensioneerden over hun eigen uitgestelde loon overbodig en zelfs ongewenst zijn. U kent het standpunt van de NBP op deze punten. Gelukkig wordt onze visie nu krachtig ondersteund door een rapport van Netspar onder de titel ‘Çonsumenten aan het Roer’. Hierin wordt duidelijk gesteld dat de fondsbesturen achterhoedegevechten voeren. Precies de woorden van de NBP.

Op vrijdag 12 maart bracht omroep MAX in het programma Knelpunt een speciale uitzending over onze pensioenen. In een fel debat tussen Gerard Riemen, voorzitter Vereniging Bedrijfstakpensioenfondsen en Kees de Lange, voorzitter Nederlandse Bond voor Pensioenbelangen, stonden de standpunten scherp tegenover elkaar. Riemen bagatelliseerde zoals altijd de problemen en had niets op met brede medezeggenschap van gepensioneerden, De Lange ging uitgebreid in op falende fondsbesturen en slecht beleggingsbeleid. Heeft u de uitzending gemist? Zie hier de herhaling. In een opinieonderzoek laat MAX zien, zoals uit diverse onderzoeken al eerder was gebleken, dat het vertrouwen van de meerderheid van de Nederlanders in het pensioenstelsel volledig verdwenen is.

Het ABP was weer eens in het nieuws, en natuurlijk opnieuw in negatieve zin. In het Financieele Dagblad van 11 maart wordt bericht over een tweetal niet integere beleggers bij dit fonds. Dat zal de verplichte deelnemer vertrouwen geven! Met graagte roert het ABP de trom over een artikel in de Geldgids (februari-maart 2010) van de Consumentenbond waarin nogal oppervlakkig betoogd wordt dat het ABP het minder slecht zou doen dan een aantal andere pensioenfondsen. Daar valt wel wat op af te dingen, zoals Leo van Heesch in zijn weblog uitlegt. Steeds meer verwordt voorlichting tot schaamteloze propaganda.

Dat er met ons pensioenstelsel veel mis is, is zo langzamerhand tot iedere Nederlander, behalve de fondsbesturen, doorgedrongen. Op de website Me Judice betoogt Bernard van Praag in het artikel ‘Laat pensioengerechtigden meebeslissen over het pensioenstelsel’, nog maar eens dat zonder medezeggenschap van gepensioneerden het pensioenstelsel volstrekt ongeloofwaardig is.

Na het overhaaste vertrek van Nijpels staat het ABP opnieuw voor de opgave een bestuursvoorzitter te vinden. Zou het ABP nu nadenken over een profielschets die past bij de eisen die de moderne tijd stelt en bij wat het ABP nodig heeft? De NBP blijft alert en zal niet aarzelen zo nodig weer actie te voeren.

Nu het onderzoek van DNB en AFM naar Nijpels gestopt is (en de man had nog wel zoveel vertrouwen in de uitkomst), loopt onze samenleving nog steeds het risico dat hij op enig moment opnieuw opduikt in een positie met financiële verantwoordelijkheden. Ook de positie van Zalm blijft uitermate pijnlijk. Dat onderzoek van DNB uitwijst dat hij kan aanblijven bij ABN AMRO verbaast natuurlijk niemand. Zij hadden immers al eerder het groene licht voor deze benoeming gegeven.

Niet de huidige problemen met de banken, maar de komende problemen met de pensioenen zullen in Nederland de komende jaren centraal staan en de politieke discussie gaan domineren. Pensioenfondsbestuurders en politici geven er nog steeds de voorkeur aan dit te verzwijgen, omdat het een electorale tijdbom betekent en dat kunnen zij in de aanloop naar 9 juni 2010 niet gebruiken. Na de val van het vierde kabinet Balkenende is de chaos compleet. De discussies over AOW en aanvullende pensioenen worden tot nader order uitgesteld. Dat de financieel-economische positie van ouderen intussen steeds meer in het gedrang komt, is duidelijk. En alsof dat nog niet genoeg is, zullen naar verwachting ook de lokale lasten enorm gaan stijgen. Reeds nu lopen de woonlasten in de verschillende gemeenten zeer ver uiteen.

Het aftreden van Nijpels als ABP voorzitter geeft aan dat het old-boys-network niet langer onaantastbaar is. Het is bemoedigend te zien dat stevig onderbouwde oppositie tegen dit soort benoemingen kennelijk effect heeft. De NBP zal deze lijn zeker voortzetten. Een grote voorjaarsschoonmaak van het ABP bestuur is urgent, en het verwijderen van Harry Borghouts en Xander den Uyl zou een goede eerste stap zijn. Een harde aanpak is beslist nodig, want de neiging om weer over te gaan tot ‘business as usual’ is groot.

We zijn u de volledige ontslagbrief van Nijpels van 19 februari 2010 nog schuldig, waarin hemzelf natuurlijk niets te verwijten valt, maar de schuld bij de media gelegd wordt. Een artikel in Trouw op 22 februari, ‘Nijpels stapt op als voorzitter ABP’, geeft het standpunt van de NBP over de noodzakelijke sanering van het ABP bestuur goed weer (lees hier volledige artikel). De Volkskrant licht op 22 februari 2010 een tipje van de sluier op waaruit blijkt dat de werkelijkheid misschien toch een andere is dan Nijpels ons graag doet geloven.

Het onvermijdelijke is gebeurd, Nijpels stapt eindelijk op bij het ABP. Zijn verleden heeft hem letterlijk ingehaald. Het begin van de grote bestuurlijke voorjaarsschoonmaak bij het ABP? Kees de Lange wijdt er een weblog aan onder de titel ‘Nijpels weg, wie volgt?’.

Een boeiend weekje met een brief van 4 februari 2010 van ouwe jongens Wientjes (CDA) en Hermans (VVD) van VNO NCW en MKB aan de Eerste Kamer. Ja, die bestaat nog, en de heren wisten dat, want Hermans zit erin. De brief betoogt dat we al die mannetjes die in Nederland de dienst uitmaken in besturen en commissariaten en zich daar riant voor laten belonen ab-so-luut onmisbaar zijn en dat inperking van hun baantjesstapelen ongewenst is. Een niet zo toevallig detail: ook Elco Brinkman en Ed Nijpels maken deel uit van het bestuur van VNO NCW. De heer Wientjes roept zoveel weerzin op, dat Simon van der Schoot er een sonnet aan gewijd heeft.

Wat jammer nu dat op 10 februari RTL-Z Nieuws de hand wist te leggen op een brief van 19 juni 2009 van De Nederlandsche Bank (DNB) aan het toenmalige Scheringa imperium DSB. Hierin wordt genadeloos vastgesteld dat Nijpels en Linschoten (beiden VVD) grandioos gefaald hebben in hun rol van commissaris bij deze woekerbank. Alleen Nijpels zelf en het ABP bestuur geloven nog dat deze storm wel over zal waaien. Wat we bij de NBP denken? Lees het weblog onder de titel “de blunderbrigade” van Kees de Lange er op na.

Te veel heren tegelijk dienen is voor een normaal mens onmogelijk. Want al te snel ontstaat er een moreel probleem. Nijpels, de man van al die bijbaantjes, heeft hier geen enkele moeite mee. Als commissaris bij zowel DSB als de Tros jongleerde hij op een manier die uniek genoemd mag worden. Lees ook het weblog van Kees de Lange onder de titel ‘De Tros los’.

Ed Nijpels blaast zich nog even op, naar wij als NBP van harte hopen als één van de laatste acties voor zijn definitieve afscheid in verband met de DSB affaire. In een interview in IPN Magazine van december 2009 – januari 2010 wordt weer eens een oefening in nietszeggendheid gehouden. En ja, even een kleine hersenbreker voor onze lezers. Kan een brief waarin je stelt geen antwoord te willen geven op een ontvangen brief nu wel of niet als een antwoord beschouwd worden? Het zeer korte en buitengewoon arrogante ‘antwoord’ van bestuursvoorzitter Nijpels op wel twee Open Brieven van de NBP tegelijk willen we u niet onthouden. Vanaf nu zal het ABP consequent betogen dat alle NBP brieven beantwoord zijn. Nog een interessant punt. Radio Limburg had het plan opgevat een discussie te organiseren tussen onze vice-voorzitter Leo van Heesch en een ABP-bestuurder. Helaas, geen van de ABP bestuurders was beschikbaar, want Maastricht was te ver. Al eerder werden vergelijkbare smoezen gegeven voor een televisiedebat in Hilversum. Jammer voor het ABP dat Nederland zo onmetelijk groot is….

Het is onrustig in pensioenland. Nu de commissie Frijns met een rapport is gekomen waarin de kwaliteit van pensioenfondsbesturen dikwijls als onvoldoende wordt gekenmerkt, zijn de rapen gaar. Het bedrijfstakpensioenfonds voor de grootmetaal, Metalelectro (PME), een fonds in grote problemen, zag geen andere oplossing dan 6 bestuursleden te vervangen door 2 deskundigen. Een klein rekensommetje leert dat deze voormalige bestuursleden dus voor ongeveer een derde deel deskundig waren. Tegelijk is het natuurlijk geen nieuws.

Het rapport Goudswaard is uit en volgt de welbekende werkgeversagenda op de voet. Geen woord over wanbeleid en incompetentie bij de besturen van bedrijfstakpensioenfondsen, geen woord over de noodzaak om tot representatief, oordeelkundig pensioenfondsbestuur te komen, maar een nieuwe poging de zwarte piet bij de slachtoffers, de fondsdeelnemers te deponeren. U kent het wel: het pensioenstelsel versterken door het eerst te slopen.

De inkt van het rapport was nog niet droog of werkgeversvoorzitter Wientjes en werkgeversminister Donner hadden het al omarmd. In zijn weblog geeft Kees de Lange onder de titel ‘belubberd en bedonnerd’ onverdund zijn mening.

Tenslotte laat de CSO zijn stem horen over de noodzaak de arbeidsdeelname van ouderen te bevorderen, liever dan de AOW leeftijd te verhogen.